De decemberfeesten in de sneeuw

Door Ruud

Ik was als student uitgenodigd bij Franse vrienden, die een restaurant runden vlak bij een wintersportgebied. Het was mijn eerste keer in de sneeuw en ik had nog geen idee wat skiën was, laat staan dat ik wist hoe verslingerd ik er aan zou raken. Ik had al veel verhalen gehoord over de bergen sneeuw die er in het dorp liggen in de winter en ik verheugde me al dagen van te voren op mijn verblijf in de sneeuw. Maar toen ik drie dagen voor Kerstmis aankwam lag er in het dal helemaal geen sneeuw. Gelukkig namen mijn vrienden me de dag na mijn aankomst mee de berg op naar het skigebied en daar zag ik voor het eerst een heel dik pak sneeuw. Ik schreef me in voor skiles en zou op 26 december beginnen. Ik had wel de hele middag willen blijven rondlopen en kijken in dat winterwonderland, maar mijn vrienden wilden snel naar beneden omdat er slecht weer werd verwacht. En inderdaad, toen we beneden kwamen sneeuwde het zachtjes. Die nacht viel er een halve meter. Het werd mijn eerste echte witte kerst.

De decemberfeesten in de sneeuw Ik was als student uitgenodigd bij Franse vrienden, die een restaurant runden vlak bij een wintersportgebied. Het was mijn eerste keer in de sneeuw en ik had nog geen idee wat skiën was, laat staan dat ik wist hoe verslingerd ik er aan zou raken. Ik had al veel verhalen gehoord over de bergen sneeuw die er in het dorp liggen in de winter en ik verheugde me al dagen van te voren op mijn verblijf in de sneeuw. Maar toen ik drie dagen voor Kerstmis aankwam lag er in het dal helemaal geen sneeuw. Gelukkig namen mijn vrienden me de dag na mijn aankomst mee de berg op naar het skigebied en daar zag ik voor het eerst een heel dik pak sneeuw. Ik schreef me in voor skiles en zou op 26 december beginnen. Ik had wel de hele middag willen blijven rondlopen en kijken in dat winterwonderland, maar mijn vrienden wilden snel naar beneden omdat er slecht weer werd verwacht. En inderdaad, toen we beneden kwamen sneeuwde het zachtjes. Die nacht viel er een halve meter. Het werd mijn eerste echte witte kerst.

De dag voor Kerstmis was een dag van grote voorbereidingen; het feest bleek niet in kleine kring gevierd te worden, zoals ik thuis gewend was. Nee, het was “soirée réveillon”. Dat bleek te betekenen dat het restaurant dicht was en er een groot diner werd georganiseerd voor vrienden en kennissen. Die avond zaten we aan lange tafels met zo’n veertig man uitgebreid te eten. Of liever gezegd, die nacht. De schranspartij begon namelijk pas tegen middernacht. “Réveillon” komt van het werkwoord “veiller”, dat “waken” betekent. Dat bleek precies te zijn wat we deden. Na het uitgebreide diner, waarin de ene gang de andere opvolgde, de wijnen rijkelijk vloeiden en de traditionele oesters en champagne en het al even traditionele dessert “buche de Noël” (een soort gebak in de vorm van een houtblok), niet ontbraken, gingen de voetjes van de vloer. Het werd heel leuk en heel laat. Toen de buren kwamen kijken of het feest nou niet eens was afgelopen, stonden ze binnen de kortste keren met een glas in de hand op de dansvloer. Niet al te vroeg was het de volgende dag tijd voor het uitwisselen van de cadeaus. Om het brakke gevoel te verjagen gingen we ’s middags een wandeling maken in de sneeuw. En daarna was het alweer tijd voor alweer een diner. De volgende ochtend stond ik verwachtingsvol in mijn geleende skipak bij de auto van een jongen uit de dorpsstraat, die in een café werkte in het skigebied. Hij gaf me een lift en zette me af voor de skiverhuur, waar ik schoenen en ski’s kreeg aangemeten. Een beetje zenuwachtig stond ik een half uur later op de verzamelplaats. Ik kwam in een beginnersgroep met vijf anderen. Twee daarvan waren ‘oudere dames”. Althans, ik vond ze toen behoorlijk oud. Waarschijnlijk waren ze net 40. Al na een kwartier wist ik het: dit ga ik geweldig leuk vinden! Een profetische gedachte. Al na een uur mocht ik naar een hogere groep. Dat hing niet zo zeer samen met mijn grote talent, maar meer met het onvermogen van de dames, die zich na een uurtje nog steeds nauwelijks durfden te bewegen. 

Het werd een heerlijke week. Uiteraard heb ik het dan over het skiën, dat me vanaf dag één betoverde, maar ook over al het lekkere eten dat we steeds maar deden. Ook het Nieuwjaar werd weer ingeluid met een “réveillon”, dat tot een uur of drie duurde. Maar de volgende ochtend stond ik met kleine oogjes gewoon weer klaar bij de verzamelplaats voor de skiles. Ik was namelijk niet van de piste te slaan. En dat is eigenlijk altijd zo gebleven.