Acht fantastische dagen

Door Rogier

Dit jaar is het winterseizoen extreem goed begonnen. Al ver voordat de skigebieden zouden openen in Zuid Frankrijk viel hier een enorm pak sneeuw. Maar alsof dat niet genoeg was viel er tussen 27 en 29 november nog eens zo’n anderhalve meter sneeuw bij. Die week erna bleven sneeuwdumps en zonnige periodes elkaar afwisselen. Ik stond acht dagen achter elkaar op de ski’s. Acht fantastische dagen met heel veel verse sneeuw.

27 november: Tunnelen door de sneeuw
​Op 27 november ging het los, keihard los. Op 800 meter hoogte regende het als een gek, maar vanaf 1400 meter viel deze regen als sneeuw. En niet zo’n klein beetje ook. Samen met Sandra klommen wij op toerski’s omhoog. Meter voor meter, want we tunnelden letterlijk door de sneeuw. Een enorm zwaar karwei om door deze sneeuw omhoog te klimmen. Maar wat waren wij blij met zoveel sneeuw en we genoten met volle teugen. Zo vaak zie je niet dat het in een nacht meer dan een meter sneeuwt.

28 november: Wat een verjaardagskado
​Voor mijn verjaardag lag er weer 50 centimeter extra sneeuw. Dit keer besloot ik omhoog te toeren met de Nederlandse berggids Martijn Schell die bij mij om de hoek woont. Samen spoorden we door de diepe sneeuw omhoog. Al kletsend kwamen we hoger en hoger, het maakte het sporen niet minder zwaar. We discussieerden over de sneeuwkwaliteit en over skiën in het algemeen. Ik kon me geen beter ‘verjaardagspartijtje’ voorstellen.

29 november: ‘s Nachts
De hele dag was ik hard aan het werk achter mijn computer. Maar de poeder trok, en ‘s avonds werd de aantrekkingskracht te groot. Terwijl Sandra en ik aan het avondeten zaten zagen we de maan achter de bergen vandaan komen en de besneeuwde bergen oplichten. Snel trokken we onze ski kleding aan en pakten we de hoofdlampjes en we vertrokken de poeder in. Een hele andere ervaring, en fantastisch om door de nachtelijke sneeuw te glijden. Andere kleuren, een ander ervaring. Maar een zelfde gevoel van geluk terwijl we door de sneeuw zweefden.

30 november: Drie keer prijs
​30 november stond ik ‘s ochtends vroeg alweer op de ski’s, nog steeds toerski’s want er waren nog geen skigebieden bij mij in de buurt open. Samen met twee vrienden die niet meer te houden waren op hun vrije dag liepen we drie hellingen op, voor drie fantastische afdalingen. De sneeuw vloog ons om de oren, we konden er geen genoeg van krijgen, daarom drie keer achter elkaar omhoog. Gewoon heerlijk!

1 december: Openingsdag Sestrière
​Voordat het gebied Sestrière opende op 1 december was er in totaal al meer dan twee meter sneeuw gevallen. Wat een seizoensstart! Daar wilden we natuurlijk bij zijn. Dus ‘s ochtends om 8 uur pikte ik mijn skimaatje Raphaël op in Briançon. Het weer was minder dan voorspeld maar de poeder die lag er. We hebben weinig van het gebied gezien, want er hing de hele dag een dikke mist, maar tussen de bomen, die in dit deel van de Alpen tot grote hoogte groeien, was het genieten. Aan het eind van de dag waren onze benen op, maar we hadden allebei een grijns van oor tot oor!

2 december: Belgische vrienden
​ Een groepje Belgische vrienden kwam bij mij op bezoek. Ik had ze diepe poeder beloofd en belofte maakt schuld. Omdat Sestrière behoorlijk verspoord was vertrokken wij weer op de toerski’s. In het gebied van Puy Saint Vincent liepen wij over de pistes omhoog, en knalden we door diepe poedervelden tussen de bomen naar beneden. Bij elke bocht zag ik de grijns groter worden op de gezichten van mijn vrienden

3 december: Vluchten voor de wolken
​Wij wilden nog meer poeder, en het liefst ook zon. Voor het noordelijke gedeelte van het departement waar ik woon werd grijs weer, als voorbode van nieuwe sneeuwval, voorspeld. Dus vertrokken wij richting Vars, waar het goede weer normaal gesproken langer stand houdt. Net boven Vars vonden wij een mooie top om omhoog te toeren. Onder een azuurblauwe hemel toerden wij omhoog. Het waaide hard, om niet te zeggen dat het stormde, en het was ijskoud. Maar de natuur was betoverend mooi en de sneeuw die wij vonden was fantastisch goed. Mijn camera draaide overuren en ik schoot enkele plaatjes waar ik zeer tevreden mee ben! Heerlijk skiën.

4 december: 60 cm erbij
​In de nacht van 3 op 4 december sneeuwde het weer keihard. Er viel zomaar 60 cm verse sneeuw bij. Dus belde ik mijn skimaatje Raphaël op of hij geen tijd en in had om door een van de mooie bossen bij mij in de buurt te skiën. Natuurlijk had hij hier wel zin in. Gelukkig had hij ook tijd. Dus niet veel later knalden wij door het ‘Bois des Coqs’. In de diepe sneeuw. Eenmaal in de auto konden wij niet geloven hoe lekker we geskied hadden.

5 december: Weer verse sneeuw
​Alsof weer 60 cm erbij niet genoeg was sneeuwde het in de ochtend van 5 december weer. Er viel zo’n 20 cm extra. Twee vrienden uit Grenoble kwamen langs en zij hadden ook wel zin in wat diepesneeuw. We klommen snel omhoog, en vonden een volledig maagdelijk bos voor ons. Geen enkel spoor. Gillend van plezier knalden we naar beneden. Na deze afdaling genoten we tot laat in de avond onder het genot van een paar lokale biertjes en lekkernijen van de fantastische afdaling die we hadden gemaakt.

6 december: Geen scheve gezichten
​Sandra had twee dagen geen tijd gehad om mee te gaan met skiën. Dus donderdag 6 december wilde ze absoluut de bergen in om door de poeder te knallen. Geen probleem natuurlijk. We liepen ‘s middags over de pistes van Puy Saint Vincent omhoog naar een van onze lievelingsafdalingen. De sneeuw was zo als te verwachten ‘hemels’. En de snijdende kou gaf ons het gevoel midden in de winter te zitten. Wat een heerlijk gevoel. Eenmaal in de auto terug van deze wederom fantastische afdaling schoot het door mijn hoofd dat ik een van de mooiste acht dagen uit mijn leven had beleefd: fantastische afdalingen, fantastische momenten. Dat mijn benen na acht dagen skiën en toeren moe waren, was geen probleem. Het hielp me herinneren aan die fantastische dagen.

Het gaat een mooi seizoen worden.