Interview Sandra Prat

Door Martijn

Sandra is geen onbekende voor vaste bezoekers van Wintersporters.nl. Deze Française prijkt op veel foto’s van Rogier. Geboren en getogen in de Franse Alpen is Sandra, hoe de Fransen zeggen ‘geboren op haar ski’s’. Van jongs af aan staat Sandra op haar ski’s. Het is tijd om eens te praten met deze dame die we op de foto’s op de website zo vaak in een dikke poederspray of in een gecarvde bocht op de pistes zien.

Waar ik vorig jaar schreef in het interview met Rogier dat hij een echt sportmens is, Sandra doet niet voor hem onder. Als je Sandra ziet is het meteen duidelijk, ze is afgetraind en fit. Ondanks dat ze zelf zegt dat het allemaal wel meevalt en ze lang niet sterk en fit genoeg is.

Vanaf welke leeftijd ski je?
​Mijn vader nam me mee met skiën toen ik een jaar of drie was. Net als alle kinderen uit de vallei ontgroeide ik snel de kinderweide en skiede ik in ‘chasse neige’, sneeuwploeg, vrolijk achter mijn vader aan van blauwe en zelf vrij snel rode pistes. Ik vond het het leukste, om zo hard mogelijk naar beneden te knallen. Haha.”

Op de website ziet het er naar uit dat je bijna dagelijks op de ski’s staat, ben je altijd al zo gek op skiën geweest?
​“Nou, ik had lang een haat liefde verhouding met wintersport. Natuurlijk genoot ik met volle teugen van skiën en snowboarden. Lekker ravotten met mijn vriendinnen op de pistes vond ik heerlijk. Maar logischerwijs ‘moest’ ik me aansluiten bij de lokale ski-club. Ondanks mijn liefde voor het skiën baalde ik als een stekker van het wedstrijdelement en de enorme druk die me werd opgelegd. Mijn liefde lag helemaal niet bij het afskiën van een vastgelegd parcours.

Dus?
​“Van mijn ouders moest ik op de ski-club blijven dus tot mijn zeventiende knalde ik door de wedstrijdpoortjes. Natuurlijk was het niet alleen kommer en kwel, maar de wedstrijden vond ik niets. Ik genoot wel van de trainingskampen op de racefiets in de zomer en de uitjes naar off-piste gebieden als La Grave en de toerskitochten in het voorjaar. Ook de poederdagen dat we met de hele club door de poeder heen knalden vond ik heerlijk! Maar als ik stond te wachten om een slalomafdaling in te gaan draaide mijn maag zich in een knoop. Wat baalde ik van die drie bliepjes voor de start.”

Toch ben je blijven skiën?
​“Natuurlijk bleef ik skiën, ik vond het heerlijk om lekker in de natuur te zijn. Toen ik eenmaal stopte met de skiclub had ik heerlijke dagen op de skipistes. Genieten van de natuur, de sneeuw en lekker bezig zijn. Maar de echte klik die ik nu heb was er nog steeds niet.”

Steil skiën: Sandra in haar element!

Hoezo niet?
​“Daar moest ik eerst” ze lacht “zo’n grote blonde Nederlander voor tegenkomen.” “Het is toch ironisch dat het een Nederlander is die mijn het plezier van de skisport echt helemaal terug gaf. Ik ben Rogier tegen gekomen tijdens een toerskitocht en ik genoot van zijn plezier in de sneeuw. Twee dagen na die toerskitocht nam hij me mee om een bevroren waterval te beklimmen en een paar dagen later sneeuwde het als een gek en knalden we samen door de diepe poeder. Wat was het heerlijk om sportief bezig te zijn en tegelijkertijd te kunnen genieten van de natuur. Dat was wel even wat anders dan milliseconden proberen te winnen op een slalomparcours.”

Wat doe je het liefst qua skiën?
​“Het allermooiste vind ik het skiën van steile couloirs. Ik kan genieten van de beklimming, de machtigheid van de bergen en om daarna geconcentreerd die afdaling te maken door zo’n mooi couloir. Ver weg van alles en iedereen en de hele rompslomp van alledag. Dan denk ik even helemaal aan niets, alleen aan het skiën en het bezig zijn in de bergen. Dan is gelukkig zijn opeens heel makkelijk en heel erg normaal.”

In de zomer: rotsklimmen

Ik heb de foto’s en filmpjes gezien van enkele van die heftige afdalingen, ben je dan nooit bang?
“Tsja, wat is bang? In opperste concentratie, bewust van het gevaar, dat wel, maar bang niet. Volgens mij heb ik zelfs minder angst dan Rogier. Ik vind het mooi om ook met die kleine mate van angst te leren werken en daarmee goed om te kunnen gaan. Ik ben banger voor lawines dan dat ik ben voor het vallen in een steile helling. Op een bepaalde manier heb dat toch in eigen hand. Als ik een bocht niet durf te maken dan maak ik die bocht niet. Lawines daarentegen zijn veel lastiger in te schatten en we skiën zoveel en vaak in de diepe poeder dat we soms iets teveel op het randje balanceren, hoe goed we ook ons best doen om aan de veilige kant te blijven.”

Ben je weleens over dat randje heen gegaan?
​Sandra grinnikt bij deze vraag: “Natuurlijk, daar krijg je ook ervaring door. Ik wil absoluut geen pleidooi geven voor het doen van gevaarlijke dingen maar als je op het randje balanceert dan hel je ook wel eens over naar de andere kant. Maar elke keer als we te ver zijn gegaan dan proberen we dat wel te herleiden. Om het niet weer te doen. Op een gegeven moment zijn je ‘jokers’ op. Samen met Rogier en met andere vrienden praten we veel over het gevaar wat we nemen en over de keuzes die we maken.”

Je hebt zo’n joker verspeeld in Marokko, toch?
“Ja dat klopt. Daar hebben we een vrij heftig ongeluk gehad, waar mijn sleutelbenen, ribben en hoofd heftige klappen hebben gehad. Ik mag van geluk spreken dat ik nog leef. Ik ben zo’n 250 meter gevallen en over flinke rotswanden heen gevlogen. Ook heb ik tijdens watervalklimmen een keer een joker verspeeld. Ik ben toen zo’n 20 meter gevallen, in een vrije val. Daar heb ik toen mijn enkel gebroken. Dat kostte me 6 weken gips, twee dagen nadat het gips eraf ging stond ik alweer op de ski’s en maakte ik een drie daagse toerskitocht. Mijn fysio wist niet wat hij zag toen ik daarna bij hem aanklopte, toerskischoenen bleken een prima revalidatie vorm voor mij.”

Ook ijsklimmen doet Sandra graag op de dagen dat de sneeuw minder is

Hoe ziet een gemiddeld ski-seizoen er voor je uit?
“Na de zomer waar we vaak de bergen intrekken, rotsklimmen en fietsen stappen we in de herfst steeds vaker over op de racefiets om conditie en kracht op te bouwen voor de winter. Als het dan eenmaal sneeuwt staan we meteen op de ski’s. Ondertussen kennen we de plekken waar we zelfs met weinig sneeuw al heel snel kunnen skiën. Die eerste afdalingen in het jaar die zijn vaak briljant. Diepe poeder op de berg en nog groen gekleurde dalen. Soms skiën we zelfs langs fel oranje lariksbomen. Fantastisch mooi gewoon. We gaan door met toerskiën totdat de skigebieden openen, soms pakken we zelfs al wat steile afdalingen mee als de mogelijkheden daar zijn. Als de gebieden eenmaal open zijn dan skiën we off-piste rondom de gebieden of, als de condities minder worden naast de liften, dan pakken we de toerskispullen weer. Als het seizoen vordert gaan we steeds meer op zoek naar steilere hellingen en afdalingen die we niet of nauwelijks kennen. Elk jaar heeft zijn eigen bijzonderheden en daar proberen we jaar na jaar zoveel mogelijk gebruik van te maken. Als de liften eenmaal gesloten zijn, dan begint het beste deel van het seizoen voor ons pas. Het skiën in het hooggebergte. Letterlijk genieten op grote hoogte.”

Ik hoor weinig pisteskiën, in dit verhaal, klopt dat?
“Ik sta inderdaad niet vaak op de geprepareerde skipistes, hoewel ik dat bij goede condities heerlijk vind. Het gebeurt regelmatig dat we op een rustige dag even een paar pistes pakken om daarna met enkele vrienden ergens in het skigebied wat te drinken. Ook in gebieden die ik niet ken vind ik het leuk om over de pistes te carven, maar heel snel trekt mijn blik tochweer richting de hellingen om de pistes heen.Haha.”

Zou je zonder de bergen kunnen?
“Nee dat denk ik niet. Ik geniet teveel van de bergen. De seizoenen, de zinderende hitte ’s zomers, de kou, de dieren en de mogelijkheid om even weg te zijn van alles. Ik ben te graag alleen hoog in de bergen. Er is weinig mooiers dan de zon midden in de bergen te zien opkomen, een gemzen jong te zien spelen, of een arend vlak over je hoofd te zien zweven. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik heb het nog niet eens gehad over het zoeken naar Genepy plantjes (voor de sterke berglikeur), het bivakkeren onder een sterrenhemel of zien van een bevroren waterval.Nee dat zou ik voor geen goud willen ruilen met het leven in een stad of buiten de bergen. Hier ben ik gelukkig.”

Sandra wordt gesponsord door Mammut SportsGroup, Nordica ski’s en Adidas Eyewear.

Hoog alpiene ski-tochten.
Diepe poeder: zo zien we Sandra vaak op wintersporters.nl
Op zoek naar nieuwe avonturen!