Anton.

December 2018

Baraque de Fraiture: beide benen op Belgische grond

Vaak zijn wij als Nederlanders toch een beetje denigrerend naar onze zuiderburen. “Wij hebben multinationals, betere wegen en openbaar vervoer, wereldberoemde dj’s. Wat hebben jullie dan?” Simpel, België heeft echte skigebieden. Uitgepraat. Maak kennis met Baraque de Fraiture, waar de skibroeken nog van spijkers zijn en de skipassen van papier.

Drie uur rijden van Rotterdam
Bij de vele outdoor pistes die Wallonië telt staat men nog met beide benen op de grond. Vanuit hier hoor je nooit iets over nieuwe liftprojecten maar je kunt er wel skiën. Voor ons een reden om eens een keer naar de Ardennen af te reizen als het gesneeuwd heeft. We hebben het er vaak over op de redactie maar het komt er zelden van. Hetzelfde geldt voor het overgrote deel van wintersportend Nederland, dat eerder richting Winterberg tuft voor een dagje skiën of boarden, terwijl het vaak verder rijden is. Waarom? We gaan het meemaken als in januari eindelijk een flinke laag sneeuw is gevallen. Vanaf Rotterdam is het op de kop af drie uur rijden naar Baraque de Fraiture. Natuurlijk zijn er nog zo’n zeven andere ski- en langlaufgebieden in ons buurland, maar Baraque de Fraiture is het meest sneeuwzeker. Alhoewel dit ook nog best een ding is. Zo staat er op de – komisch vertaalde – website van het skigebied niet aangegeven of deze open is na sneeuwval. Je moet dus ’s ochtends vroeg een old school sneeuwlijn bellen waarop middels een cassettebandje een krakende stem je in het koeterwaals de stand van zaken doorgeeft. Hilarisch en tegelijk verwarmend, het zet meteen de toon voor ons bezoek.

Nostalgie alom
Zoals verwacht zijn we binnen no time in de Ardennen, die er goed wit bijliggen. Een groot voordeel van Baraque de Fraiture is dat het dicht langs de snelweg ligt. En helaas ook vlakbij Maastricht, wat de drukte sterk beïnvloedt. We rollen een semi-lege parkeerplaats op, waarschijnlijk het voordeel van een doordeweeks bezoek. Ook de rij bij de kassa is goed te doen. Hier niet de moderne mix van beton, staal en glas die je tegenwoordig overal in de Alpen tegenkomt, maar gewoon een houten schuurtje dat tevens als skiverhuur dient. Ook de liftpas doet niet aan moderne fratsen. Hier wordt nog gewoon gebruikgemaakt van een papiersticker die je om een metalen beugeltje plakt en aan je kleding hangt; wederom een plezante trip down memory lane!

Opportunistisch pisteverdeling
Hetzelfde geldt voor het skipubliek. Het draait hier niet om zien en gezien worden maar puur om de sport. Niks geen Spyder- en Bognerpakken maar gewoon waterproof ingespoten jeans en gevoerde jassen. Pure nostalgie! Ik zie mezelf terug toen ik ooit begon. Eigenlijk niet zo vreemd want dit is nu eenmaal de plek bij uitstek om je eerste ervaring met wintersport op te doen. Het terrein is namelijk heel flauw en overzichtelijk, dus een ideaal oefenlandschap. Qua lengte moet je denken aan anderhalf keer SnowWorld Landgraaf, alleen dan dus zonder dak (en zonder stoeltjeslift). De flank direct onder de kassa, die het skigebied blijkbaar heel opportunistisch in twee pistes onderverdeelt, is de breedste en kent aan een zijde een iets steiler verhoogd stuk. Aan weerzijden staan zwaar verouderde sleepliften die er tijdens ons bezoek veelvoudig mee stoppen. Deels door technische mankementen en heel veel deels door vallende mensen die iedere rit omhoog voor een waar slalomparcours zorgen. Dit kan in weekenden voor ellenlange wachtrijen zorgen, en ik denk dat het dan zelfs gewoon sneller is om terug omhoog te hiken.

Echt wintersportgevoel
Aan de andere zijde van de sleeplift ligt de ‘derde’ piste die meer slingerend omlaag loopt met hier en daar een kombochtachtig obstakel. Leuk, maar door de schaduw van de omringende bomen wel iets meer verijsd dus lastiger voor beginners. We zijn er twee uurtjes zoet mee, waarvan het grootste gedeelte aan de lift opgaat. Alhoewel de graspollen er op sommige stukken flink doorheen steken en er weinig vaart kan worden gemaakt, krijg ik wel een echt wintersportgevoel. Er is zelfs een berghutje met een niet-zo-rustiek-self-service restaurant waar je van alles kunt halen, tegen schappelijke prijzen.

Goedkope ribbetjes
Het enige dat aan een dagje wintersporten op de glooiende heuvels van Baraque de Fraiture ontbreekt is het uitzicht op bergen, en dat is vaak juist het sfeerelement dat veel mensen doet verlangen naar zo’n vakantie. Iets wat Winterberg, als we het over gebieden op rijafstand hebben, wel kan bieden, zij het mondjesmaat. Los van het grotere aantal pistekilometers en liften natuurlijk. Daarentegen is dat ook niet de reden waarom je naar Baraque de Fraiture moet gaan. Dat is namelijk de prijs (slechts 12 euro voor een dagpas!) in combinatie met het oefenterrein onder echte outdoor sneeuwomstandigheden. Hiermee is het de perfecte dagbestemming voor een gezin dat de kinderen – of zelf – alvast wil laten proeven van de te verwachten allereerste wintersportvakantie. En het kost je geen rib uit je lijf! Eindigen we toch weer met een stereotypering als gierige Hollanders. Ach, wíj zijn ooit Europees kampioen voetbal geweest, nu jullie nog!