Meegemaakt: helikopterredding in off-piste terrein

Door Rogier

De sneeuw blijft maar vallen, dus wij blijven skiën. Poederdag na poederdag. Dinsdag skieden we met een heel groepje vrienden in de off-piste lijnen van Puy Saint Vincent. Er was zo’n twintig centimeter verse sneeuw gevallen op een mooie laag poeder die er al lag. In een mooi zijdal viel er nog net iets meer. Het was geweldig skiën. Totdat…

Knallen
Met z’n vijven knalden we door de diepe poeder. De allerhoogste lift van het gebied was open dus alle andere skiërs gingen daarheen. Wij kozen daarom voor een lagere lift met een aantal mooie afdalingen door de bossen. De poeder spoot bij elke bocht in ons gezicht. In de bomen lagen nesten van sneeuw die we normaal alleen in Japan zien. We genoten met volle teugen. Ik was al een insteek aan het bedenken voor (alweer) een enthousiast live-blog maar het liep anders.

Bijna aan het eind van de afdaling lag een lijn met pillows, waar we sprong na sprong konden maken. Pierre skiede vlak voor mij. Opeens maakte hij een rare en een zelfs een beetje onbenullige val na een zeer kleine pillow. De gil die hij gaf, gaf echter wel aan dat het wat anders was dan een gewone val.

Last van knie
Pierre had last van z’n knie. Na wat controles van onze kant leek het allemaal niet te ernstig, maar Pierre had het koud, bibberde over z’n hele lichaam en was duizelig. Ook klaagde hij over weinig stabiliteit in z’n knie. Naar beneden skiën tussen de takken, struiken en bomen leek ons geen goed plan. We besloten de bergredding te bellen. We waren echt buiten het skigebied, op een plek waar we op de bergredding zijn aangewezen. De pisteurs uit de skigebieden komen hier niet.

Bereik
Onze telefoons hadden maar mondjesmaat bereik dus we besloten de groep op te splitsen. Martijn en ik bleven bij Pierre, Raphael en Guillaume skieden samen naar beneden om met een beter telefoonbereik hulp in te roepen.

Warm houden
De situatie was verre van levensbedreigend voor Pierre maar we zorgden er met donskleding en een reddingsdeken voor dat Pierre het niet koud zou krijgen. Hij bibberde over zijn gehele lichaam en zag lijkbleek. We maakten een stoel van rugzakken zodat hij niet in de sneeuw hoefde te zitten. Omdat we er vrij zeker van waren dat hij niets gebroken had gaven we hem ook wat te eten. In het geval dat een operatie nodig is, is het verstandiger om niets te eten te geven.

Belangrijke informatie voor de bergredding
Om de helikopter en de redders zo goed mogelijk te helpen hadden ze informatie nodig:
De aard en ernst van de verwondingen. In dit geval pijnlijke knie, eventueel gescheurde kniebanden;
Precieze locatie van het ongeluk! GPS-coordinaten zijn een pré, net als de precieze hoogte;
Eventuele obstakels voor de helikopter door: in dit geval bomen;
Het zicht, zo’n tweehonderd meter op het moment van het ongeluk;
Hoe we herkenbaar waren: een gele jas en ski’s in een kruis om de plek aan te geven waar de redder gedropt kon worden.

Klaar voor de redding
We maakten alles klaar voor de helikopter en het reddingsteam om te komen. Er mocht niets losliggen dat kon wegwaaien. Ski’s, rugzakken en kleding maakten we goed vast in de sneeuw, de helikopter blaast anders alles weg, ook rugzakken! Verder zorgden we voor een platform waarop de redder kon landen zodat hij niet meteen een meter weg zou zakken in de poedersneeuw. Dit platform maakte we zo'n tien meter van de bomen vandaan zodat de lier niet in de takken vast zou komen te zitten.

Vijf minuten
Na het telefoongesprek was de bergredding er in zo’n vijf minuten. Via een lier kwam de redder naar beneden, precies tussen de bomen zakte hij omlaag. De kracht van de helikopter deed veel sneeuw opstuiven. Ik beschermde Pierre, die het al koud had, tegen de sneeuw die letterlijk in ons gezicht gestraald werd (houd je skibril op!). De redder bleek een vriend mij, Jerome. Hij klikte zich los van de lier, gaf het teken aan de helikopter dat ie op de grond zat, en weg was de helikopter.

Jerome informeerde naar de aard van de verwondingen en maakte Pierre daarna snel en vakkundig klaar voor vervoer naar het ziekenhuis.

Vacuum-spalk
Er werd een vacuum-spalk om zijn been heengezet, die met een pomp wordt vacuum gezogen. Daarna trok hij Pierre de zogenaamde ‘Culotte’ aan, een speciale gordel om in de helikopter gehesen te worden. Omdat Pierre nog redelijk mobiel was brachten we hem een stukje naar beneden om de redding eenvoudiger te maken.

In no-time weg
PIerre was klaar om opgehaald te worden. De bergredder riep de helikopter weer op. Met aanwijzingen gaf hij aan de piloot door waar de lier was en samen loodsten ze de lier tussen de takken. De precisie was indrukwekkend. Jerome klikte Pierre en zichzelf vast aan de lier en weg waren ze.

Ons restte de afdaling door de poeder, met het paar ski’s van Pierre op de rug terug naar de auto.

En Pierre?
Een behoorlijk opgezwollen knie, en waarschijnlijk beschadigde kniebanden. De eerste controles bleken voorzichtig positief maar hij is doorgestuurd naar een specialist en er moet RMI-scan gemaakt worden. Deze zal uitwijzen wat er precies aan de hand is. Komende maand zal hij in ieder geval niet skiën…

Natuurlijk heb ik de toestemming van Pierre en Jerome om een foto-report van deze redding te maken.