Oostentijk XL - Saalbach Hinterglemm Leogang Fieberbrunn

Door Hans

Met dank aan de TirolS vind je op de grens van Tirol en het Salzburgerland een geweldig groot aaneengesloten skigebied: 70 liften, 270 kilometer piste. Op zoek naar het XL-gevoel in het land dat toch vooral bekend is om de XL-schnitzel, doen we de bindingen vast voor zeven uur non-stop skiën over 60 kilometer piste en 10.000 hoogtemeters!

Het vertrekpunt Fieberbrunn zet ons meteen op het verkeerde been. Niets voelt hier groot, groter, grootst. Maar wandelend door het bescheiden dorp hebben we eerder het idee van knus, knusser, knust. Met dertig centimeter verse sneeuw op de daken dreigt bovendien het plan om kilometers te maken te bezwijken onder de zucht naar poeder. Aber nein. We willen weten of we op één dag alle hoeken en gaten van het mega-skigebied kunnen zien. Kortom: van Fieberbrunn naar Leogang en de long way home. Volgens de beschrijving goed voor zeven uur non-stop skiën. Dat betekent dat we om negen uur 's ochtends de eerste lift moeten nemen en onderweg een half uur speling hebben voor koffie, broodje, uitzicht en plaspauze. Bij langer oponthoud dreigen we aan het einde van de dag ergens te stranden voor een gesloten lift. Spannend!

9.00 uur: Vliegende start
Na het vorstelijke ontbijt – ook al XL - waar ze in Oostenrijk zo goed in zijn, gaat het meteen maximaal van start. Vier liften en twee korte afdalingen brengen ons naar 2.020 meter hoogte. En daar lopen we onvermijdelijk vertraging op. Het smetteloze decor waarin de sneeuw de hele bergwereld heeft toegedekt is zo mooi, dat we de afdaling gewoon nog een keer nemen. Maar dan naast de piste. Of zoals de slogan hier luidt: "Easy up, wild down." Het is een lesje mindfulness. Genieten van het hier en nu. Of we ons doel – heen en terug in één dag – dan nog gaan halen? Ach, gewoon nóg wat korter lunchen en nóg wat sneller skiën. 

Afdalen in de vallei die Fieberbrunn tot nu altijd scheidde van het grotere Saalbach-Hinterglemm-Leogang. Het is de kloof tussen voor en tegen. De voorstanders wilden in de jaren tachtig van de vorige eeuw al meedoen met de grote jongens, de tegenstanders bleven liever klein en fijn. De vallei die de verbinding altijd heeft tegengehouden is al jaren een freeride paradijs, dat met de komst van de nieuwe TirolS-lift voor een groter publiek bereikbaar wordt. Vooruitgang? Tja, het is maar net hoe je dat bekijkt. De route onder de Hochhörndlerspitze (1.981 m) is vandaag in elk geval meesterlijk. Niet meer zoals vroeger doorskiën naar "Kaffee und Kuchen" bij de Eiserne Hand en een taxi terug naar Fieberbrunn, maar direct met de lift terug het skigebied in voor een volgende afdaling in Fieberbrunn óf Hinterglemm.

10.30 uur: Alm, Kopf und Kogel
De nieuwe TirolS zet ons af op de top van de Reiterkogel (1.819 m). De pistes baden in de ochtendzon die de vrieskou uit de lucht jaagt en de terrassen van de talrijke almhutten smeken om een lekkere lange stop. Met slechts een half uur speling moeten we de lokroep weerstaan. Niet één keer, maar aan de lopende band: Luis Alm, Bärnalm, Westernstadl, Reiteralm, Sportalm, Weiseralm, Pfefferalm, Hochalm, Walleggalm. Met de ski’s fijn op de kanten, laten we ze allemaal links en rechts liggen en volgt de XL-beloning in de vorm van een perfecte onderlaag. Bochten maken, snelheid houden, we hebben tenslotte een missie te volbrengen. En hadden we al benadrukt dat dit een droomdag is? Zo’n dag die vooraf wordt gegaan door mist, wind, sneeuwstormen, half bevroren tenen en afgestorven vingers van het sneeuwkettingen leggen. En dat dit allemaal vergeten is zodra je ’s ochtends het gordijn opendoet en die bergwereld ziet in zijn witte cadeauverpakking. Bomen, bergen en beken toegedekt door verse sneeuw met een knalblauwe lucht erboven! Telkens als we even stilstaan om de benen rust te geven zien we de schoonheid 360 graden om ons heen. Een gelukje. De afgelegen Seekarlift is gesloten, dus dat geeft ons tijd voor een rappe espresso met uitzicht op de top van de Grossvenediger, die met 3.666 meter boven de andere uitpiekt. Nee, zo hoog zijn de bergen hier binnen het skigebied niet. Maar over de blauwe 11 strepen we in één lange ruk zo’n 900 hoogtemeters af.

12.00 uur: Blauw is zwart
Voor wie net als wij uit Fieberbrunn komt skiën, is het verschil enorm. In plaats van 40 kilometer piste, ligt er nu 270 kilometer klaar. Het bescheiden familieskigebied met freeride paradijs voor de kenners, is een witte reus geworden. Bam, bam, bam, een drieklapper vanaf de Zwölferkogel (1.984 m), Schattberg West (2.096 m) en Schattberg Ost (2.020 m). Met een fenomenale afdaling naar Vorderglemm tot besluit. Door de verse sneeuw is de dalafdaling van een brede cruise helling in een overlevingsparcours veranderd met bulten, gaten, sporen en geulen. Voor de minder gevorderden een kwestie van avontuur en overleven, voor de betere skiërs een soort "allmountain experience" op blauw. Zoeken naar balans tussen inspannen en ontspannen want de benen moeten nog meer dan een halve dag mee. Van die 60 kilometer zitten we in het gunstigste geval op de helft. Kijk, dat XL-skiën zonder bussen en taxi’s was tot nu toe vooral voorbehouden aan de grote Franse skistations en een enkel gebied in Zwitserland en Italië. Nu beleven we het in Oostenrijk, dat toch altijd meer geschikt was voor XL-après-ski. 

Huplakee. Ja hoor. Touch down op de bodem van het dal, de volgende lift omhoog en de lange weg naar keerpunt Leogang. Daar zullen we toch ergens moeten stoppen om de brandstof aan te vullen, want de batterijen van het lijf begeven zich in het oranje.

13.30 uur: Gezond verstand
Bam. Pats. Zo die komt binnen. Twee vakantiegangers zetten de dwaasheid van onze uitdaging even in perspectief. Uitrustend in de gondel van de Steinbergbahn vragen zij zich hoofdschuddend af wat in hemelsnaam de lol van die XL-route is: "Zestig kilometer skiën op één dag? Waarom? Zijn jullie gek of zo. Het is het hele jaar al haasten en stressen. Als je vakantie hebt, kun je het juist rustig aan doen. Lekker op het gemak. Stukje skiën, koffie drinken, stukje skiën, bergen kijken, nog een stukje skiën, uitgebreid lunchen en op tijd naar de après-ski natuurlijk. Dat is tenminste leuk, maar als een gek door zo’n skigebied razen? Wij niet hoor." Tja, en geef ze eens ongelijk. Op het terras van de Forsthofalm – een extra afdaling die ons later bijna duur komt te staan - maken we de tussenbalans op. Is deze uitdaging supertof of gekkenwerk? Het is maar net hoe je het bekijkt. Als optimaal genieten van het landschap de graadmeter is, luidt het antwoord nee. Daarvoor ontbreken rust en tijd. Maar als maximaal skiën de doorslag geeft, zouden we volmondig ja zeggen. Kom, even vlug dat bord Knödel Suppe naar binnen en verder, want de laatste verbindingslift gaat om 15.30 uur en we hebben zojuist uitgerekend dat er nog zo’n zeven liften nodig zijn om de TirolS terug naar vertrek en finish te bereiken. 

5.20 uur: Precies op tijd
Grosser Asitz (1.914 m), Wildenkarkogel (1.910 m), Bernkogel (1.740 m) en Reiterkogel (1.819 m). Stevig doorgaan zonder de bovenbenen op te blazen. Het is top. Een puntje piste, puntje poeder, ontspannen cruisen op blauw, racen over rood. En natuurlijk nemen we niet de lift, maar de afdaling naar het schakelpunt van de TirolS. De nieuwe Gatterl-piste die voor de connectie tussen Fieberbunn en Saalbach tekent, is met afstand de slechtste van de dag. Hij staat rood gemarkeerd, maar neigt naar zwart. En de ijslaag leent zich beter voor Sven Kramer & Co, dan voor een paar mooie gesneden bochten. We hadden na de vlotte middagkilometers gedacht ruim op tijd bij de laatste verbindingslift te zijn, maar hebben nu toch slechts tien minuten over. Langzaam verdwijnt het skigeweld van het megagebied naar de achtergrond. Links zien we de wilde vallei, boven wachten de vertrouwde pistes van het bescheiden Fieberbrunn. Ter illustratie: Saalbach noteert zo’n 2 miljoen skiërs per seizoen, tegen 300.000 voor Fieberbrunn, dat nog altijd gewoon een sympathiek dorp in het landelijke Pillerseetal is. En daarmee een perfect alternatief voor wie wel kilometers wil maken, maar niet gecharmeerd is van Saalbach-Hinterglemm.

16.50 uur: Zwei Bier bitte!
De verbinding van Fieberbrunn met Saalbach betekent ook de verbinding van Tirol met het Salzburgerland, een samenwerking tussen twee Bundesländer die lang op zich heeft laten wachten. Saalbach wint er vooral freeride terrein mee en voor Fieberbrunn is het een promotie van de tweede divisie naar de Champions League. Nu de terugweg naar het vertrekpunt is veiliggesteld, klikken we even uit de bindingen voor calorieën en cafeïne in de Hochhörndler Hütte. Of we precies 60 kilometer hebben geskied is niet te achterhalen, maar die 10.000 hoogtemeters wel. Daarvoor voeren we straks het nummer van de skipas in op de website van het skigebied. Voor de zekerheid nemen we nog één keer de vierzitter naar 2.020 meter. Aangezien het dalstation op 820 meter ligt, is dat in elk geval goed voor nog eens 1.200 extra meters. Eenmaal terug op de hellingen boven Fieberbrunn keert ook de rust en de ontspannen sfeer terug die in Saalbach heeft plaatsgemaakt voor het grote wintertoerisme. Heerlijk gaat het laatste stuk tussen de bomen door omlaag. Beneden wacht het Alpine Resort Fieberbrunn met zijn spa, waar de beentjes straks in de ultra luie stand kunnen. Kom op, de ski’s nog één keer stevig op de kanten, nog een paar strakke bochten en dan de  Einkehrschwung voor de XL-beloning van deze superdag: "Zwei Bier bitte!"

P.S. De skiline website meldt ’s avonds 11.275 hoogtemeters.

Waarheen?
In dit XL-skigebied hebben vijf dorpen direct toegang tot de pistes. Welke je kiest is afhankelijk van je persoonlijke voorkeur voor accommodatie en ligging. Voor de locatie geldt:

Leogang: relaxed en met toegang tot langlaufmekka Saalfelden, niet centraal.

Fieberbrunn: meest authentieke dorp in het rustige Pillerseetal, niet centraal.

Hinterglemm: centraal gelegen voor kilometervreters en partyliefhebbers.

Saalbach: centraal gelegen voor skiërs, shoppers en terraszitters.

Vorderglemm: voor wie rust zoekt en toch nog een beetje centraal wil zitten.