Skiën op een klimwand!

Door Rogier

Er zijn bergen en afdalingen waar ik al jarenlang van droom! Hellingen die ik al heel lang wil skiën, maar die lang niet altijd in conditie zijn. Gisteren was het zover, en kon ik een van die hellingen van mijn lijstje strepen. Ik heb namelijk een hele beroemde rotswand geskied, waar zich in de zomer notabene rotsklimroutes op bevinden (behaakte routes die je met touwen en sportklimschoentjes beklimt). Dankzij de enorme sneeuwval in het zuiden van de Alpen zijn deze rotsplaten in een geweldige afdaling omgetoverd.

Snel beslissen
Met de vele natte sneeuw die de afgelopen weken gevallen is hoopte ik al een beetje dat deze berg, de Taillante, te skiën zou zijn. Maar het is nogal een tocht om bij deze berg te komen. En omdat ik al meerdere keren voor niets omhoog ben geklommen daar, was ik dit jaar maar al te blij toen ik recente foto's van de wand zag! Want het zag er goed uit! Bakken met sneeuw! De keuze was dus snel gemaakt, we zouden omhoog klimmen. Ik had weinig moeite om lokale berggids Martijn Schell en goede vriend François Kern mee te krijgen want ik ben niet de enige die droomde van deze bijzondere, steile afdaling.

Waarom zo bijzonder?
De Taillante is een beroemde steile helling want deze wand bestaat uit een bijna 400 meter lange rotsplaat. Op deze rotsplaat zitten een aantal behaakte rotsroutes (voor kenners rond de 5b-c max). Het is bijzonder klimmen want voor een rotsroute is deze wand niet bijzonder steil, maar er zit geen enkele greep op de wand. Het is een compleet gladde rotsplaat. Heel apart. Om deze te beklimmen moet je continu goed op je voeten staan. Je handen kun je nergens aan vasthouden. Dat je een rotsklimroute kunt skiën is natuurlijk uniek. Vanwege de gladde rots blijft er nooit heel veel sneeuw op de platen liggen. Onder de sneeuw kom je zelfs af en toe rotshaken tegen.

Goede condities
Het feit dat de rotswand zo glad is maakt het ook moeilijk om deze helling in goede ski-conditie te vinden. Vaak glijdt de sneeuw van de platen af, of hij is te lawinegevaarlijk. Met een beetje wind waait de sneeuw ook zo van de platen af. Maar de nattere sneeuw van de afgelopen weken plakte prima aan de rots, en door de droge lucht werd dit zelfs heerlijke poeder!

De klim
De Taillante is midden in de winter nogal ver weg. Je moet eerst bijna de hele Col Agnel oplopen. Op de ski’s een nogal saaie bergweg. Daarna een col op, en aan de andere kant weer af, om na die afdaling de wand zelf te vinden. Eenmaal onder de wand heb je er al een flink stuk klimmen opzitten. Dan komt het zwaarste werk nog. Klimmen in 30-40 cm poeder die op compleet gladde rotsen ligt. 

Het was zwaar en demotiverend werk! Vooral voor de eerste klimmer was het zwaar. Gelukkig konden we het sporen afwisselen. Om de zoveel tijd stonden we met de punten van onze stijgijzers op de spekgladde rots. Gelukkig lag er genoeg stabiele sneeuw om wat houvast te bieden.

Geweldige afdaling!
Eenmaal op de top wisten we het zeker, de afdaling zou geweldig worden want we hadden tijdens de klim al 400 meter kunnen genieten van de diepe poeder. Helaas zou de afdaling minder lang duren dan de klim. François beet de spits af en met een sprong over een rotsband en met enorme bochten knalde hij over de wand naar beneden. Na François knalden Martijn en ik naar beneden. De geweldige sneeuw deed bijna vergeten dat het toch wel een steile wand was. In een paar lange bochten hadden we de halve wand al geskied! Heerlijk!

Eenmaal onder de wand, waar we veel te snel stonden, keken we terug. Over de rotsbanden in de wand kwamen nog poedersneeuwlawines naar beneden van de sneeuw die we hadden losgetrapt. Een geweldig gezicht! Met een enorme lach op het gezicht keken we elkaar aan. We hebben het gedaan! Een bijzondere lijn die afgevinkt kan worden. Gelukkig blijft er nog genoeg te dromen over.