Nog meters sneeuw in Noorwegen

Door Roel

Nog even en de meeste skigebieden tellen alweer langzaam af richting het einde van het seizoen. Het wordt vanaf maart geleidelijk warmer en de sneeuw is vooral ’s middags niet altijd goed meer. Maar niet in Myrkdalen, Noorwegen. Ik had vorig jaar de gelegenheid om daar de ultieme seizoensafsluiting mee te maken. Lang licht, pistes voor je alleen, en zelfs in april nog meters sneeuw. De mooiste wintersportperiode breekt daar nu aan.

Nog één keer opladen
Als je vanuit het vliegtuig de luchthaven van Bergen nadert zie je de fjorden en voel je dat je in een andere skiwereld terechtkomt. Eigenlijk zou iedere wintersportliefhebber dat een keer meegemaakt moeten hebben. Het ligt alleen niet zo voor de hand. Als je al een of meerdere skitrips gehad hebt en de eerste terrasdagen zijn geweest, dan staat je hoofd meer op zomervakantie dan op skiën. Maar misschien moet je daar doorheen prikken. Je moet jezelf gewoon nog één keer opladen om te gaan knallen. Noorwegen lonkt!

Rendieren
Myrkdalen ligt in het hart van Fjord Norway, de grillige westkust van Noorwegen. De beroemde Sognefjord, de langste fjord van Noorwegen, ligt op een half uurtje rijden. Vele meters sneeuw vallen hier iedere winter doordat de bergen vanuit zee oprijzen en alle wolken tegenhouden. Over sneeuwtekort hoef je je in Myrkdalen dus geen zorgen maken, ook niet in april. En dat op een hoogte van 450 meter. Het skigebied, dat 21 pistes telt, gaat tot ruim 1000 meter. De bergen zelf gaan tot zo’n 1400 meter, op de bovenste 400 meter staan namelijk geen skiliften. De reden is puur Noors, vanaf die hoogte houden zich namelijk rendieren op die op die manier met rust gelaten worden.

Verlaten dal
Het skigebied ligt rond het in 2002 gestichte Myrkdalen-Fjellandsby (Fjellandsby = bergdorp), dat bestaat uit 450 chalets/appartementen en een groot hotel. Tot 2002 was dit een verlaten dal en woonden er slechts een paar boeren.

Myrkdalen anno 2002

Totdat Even Hegdom, de stichter van het gebied, er een aantal chalets liet bouwen. Om kopers te trekken werd een skilift gebouwd en toen ging het snel. Het resort werd groter en groter, en de vraag naar kortdurende verblijven en andere voorzieningen nam toe. Vervolgens werd er een hotel met 112 kamers en 3 restaurants bijgebouwd en inmiddels is Myrkdalen zowel ’s zomers als ’s winters een soort resort dat zich helemaal richt op het Noorse outdoor leven.

Droomterrein voor beginners
Het skigebied is voor gevorderde pisteskiërs niet bijzonder uitdagend - de langste piste meet 2 kilometer - maar de bergen lijken gemaakt voor families en beginners. De meeste pistes zijn egaal vlak en door het ontbreken van bomen extreem breed. Bovendien hebben ze een zeer gelijkmatige hellingshoek. Geen verraderlijke knikjes of oneffenheden. Droomterrein voor families en iedereen die zich de beginselen van het skiën of boarden wil bijbrengen.

Toch ga je niet alleen voor egale pistes naar Noorwegen. Op de eerste plaats is het landschap adembenemend mooi en compleet anders dan de Alpen. Juist dat landschap biedt gevorderden de gelegenheid zich op een heel ander vlak te ontwikkelen. De oneindige offpiste hellingen bieden in april heerlijke ‘firn’ oftewel voorjaarssneeuw, en voor wie is die beter geschikt dan voor toerskiërs? Toerskiën is hot in Noorwegen, en juist in een regio als deze heel toegankelijk. De bergen zijn glooiend en bijna allemaal skibaar.

Toerski avontuur
Op de derde dag trok ik dan ook met vier mensen en een gids de (toerski)schoenen aan, en begonnen we aan de beklimming van de 1402 meter hoge Bjørndalskamben. Een van de vele afgeplatte bergtoppen in de omgeving van Myrkdalen. Met skivellen omhoog lopen, en vanaf de top over een lange offpiste helling terugskiën naar het dorp.

De zon stond die dag hoog aan de hemel. Onder leiding van onze sympathieke gids Henning Gladheim liepen we in T-shirt (en goed ingesmeerd) de weg omhoog, een doodlopend dal in.  

De eerste uren ging het ‘vals plat’ omhoog. De rust, het weer en het zicht op ondergesneeuwde berghutjes waren adembenemend. Het enige dat we hoorden was een aantal gelijkgezinde toerskiërs en langlaufers die ook onderweg waren. Dat ik onderweg met Henning noodgedwongen van skischoenen moest wisselen door blaren was een detail, dit was genieten!

Langzaam maar zeker nam het stijgingspercentage echter toe en door de zon werd de sneeuw steeds zachter. Waar we eerst over de bevroren bovenlaag gleden zakten we nu steeds dieper de sneeuw in. Lopen werd dus zwaarder en het vals plat ging over in steil terrein waarover we vanaf nu zigzaggend achter elkaar naar boven liepen.

Een steeds hardere en kouder wordende wind maakte de laatste paar honderd meters een ware beproeving! Tijd en energie voor praten was er niet meer, rustig en in eigen tempo de top halen was wat telde. Tussen de koude stuifsneeuw kwam langzaam de afgeplatte bergtop in zicht. Uitgeput maar o zo voldaan stonden we daar na een tocht van vijf uur. Wat een zeldzaam euforisch gevoel als je als toerski-rookie op eigen kracht zo’n berg bedwingt. Na 20 minuten op adem komen en foto's schieten was het tijd voor de grote beloning. De ongerepte afdaling over 1000 hoogtemeters door heerlijke firn vormde een absoluut hoogtepunt van deze reis. Wat een ervaring!

Vergeet verwarmde gondels
Ik ben nu overtuigd. Ben je een wintersportfanaat, avontuurlijk en wil je een keer écht iets anders, dan moet je Noorwegen een keer gedaan hebben. Vergeet die verwarmde skigondels, dit is wintersport met een hoofdletter W.