Een bliksembezoek aan het Montafondal

Door Ruud

Onbekend
Roel en ik waren een paar dagen op pad in Vorarlberg.  Na twee dagen in Lech, waar de condities niet optimaal waren omdat het vrijwel voortdurend sneeuwde, -een weerman in je gezelschap geeft blijkbaar geen garantie op goed weer-, reden we vol verwachting naar het Montafondal, waar we gingen skiën in Silvretta Montafon en Golm.  Alhoewel, vol verwachting… Montafon was eigenlijk een blinde vlek voor mij. Ik had er tenminste geen duidelijk beeld bij en de meeste mensen aan wie ik vertelde waar ik heen ging keken ook wat glazig. “Ken ik niet, is dat wat?”, vroeg een kennis.

Nou, na twee dagen skiën in Montafon kon ik die vraag wel beantwoorden! We hebben twee topdagen gehad. De zon scheen volop, de pistes waren heerlijk en de twee bezochte skigebieden onverwacht leuk.

Niet alle liften zijn nieuw

Zonnige winterdag
Van Silvretta Montafon wist ik dat het als gebied nog niet zo lang geleden was ontstaan door de samenvoeging van de gebieden van Hochjoch en Silvretta Nova. Op de pistekaart zag het er best groot uit. Toen we ’s morgens vroeg naar Sankt Gallenkirch reden, brak de lucht snel open. In de tijd die we nodig hadden om de auto te parkeren, de schoenen aan te trekken en in de rij te staan voor de liftpas, was de lucht al helemaal blauw. Het was zaterdag en de tot nu toe wat sneeuwarme winter had de afgelopen week flink wat sneeuw gebracht, dus het was niet zo gek dat er veel volk op de been was. Opvallend veel Zwitsers trouwens, voor wie vakantie vieren in Oostenrijk nu wel heel goedkoop geworden is. Het was lekker koud, dus het beloofde een echte winterdag te worden. Vol verwachting stapten we in de bakjes naar boven.

Heerlijk
We verkenden als eerste het deelgebied Nova. Toen we boven uit de lift stapten besloten we niet verder het gebied in te trekken, dat deed zo te zien iedereen al, maar eerst maar eens een paar afdalingen te gaan maken. Vanuit de lift hadden we gezien dat die er namelijk heerlijk en leeg bij lagen. We begonnen dus eerst maar eens met de rode en blauwe pistes rondom de Älpli. Goddelijke, brede carvebanen. En wat een prachtig landschap. We hadden er ons nog wel een uur kunnen vermaken maar we trokken toch maar verder het gebied in; ten slotte hadden we maar één dag en er was nog veel te ontdekken.

Bij de Älplibahn

Snoepwinkel
De rest van de ochtend brachten we door op de pistes van de drie toppen in het Nova-gebied; de Valisera, de Schwarzköpfle en de Versettla, allemaal zo tussen de 2100 en 2300 meter hoog. Vanaf en rondom die drie toppen slingert zich een keur aan pistes; rode, blauwe en ook een paar zwarte. Over het algemeen brede en mooie afdalingen boven de boomgrens met een mooi uitzicht op de bergwereld en het skigebied. Ik werd er heel gretig van: “we gaan die pistes daar doen en dan die daarachter en die daar zien er ook gaaf uit” Roel wees me er fijntjes op dat allemaal niet ging in een ochtend. Hij had gelijk natuurlijk maar ik voelde me als een kind in de snoepwinkel die te horen kreeg dat hij maar een paar snoepjes mocht kiezen. Ik vond het gebied al meteen helemaal leuk. Wel veel oude liften trouwens, van die twee- en driezitsstoeltjes die zo heerlijk in je knieholtes klappen.

Verrassend
Via een lang pad skieden we richting Garfrescha, een mooi gebiedje tussen de bomen. Ook hier weer was ik aangenaam verrast; het pad was geen duf slingerpaadje, maar een heel mooie bijna-afdaling, prachtig tussen de bomen. Het kwam uit op een glooiend breed carvehellinkje. In Garfrescha namen we op een lekker terras een paar lunchgerechten die op de kaart als “klein” vermeld stonden, maar die een soort Holle Bolle Gijsporties bleken te zijn. Redelijk geprijsd ook, wat een verademing is na Lech… Na de lunch besloten we de dalafdaling naar Sankt Gallenkirch te doen, want we wilden gaan doorsteken naar het andere deelgebied van Silvretta Montafon: de Hochjoch. Een lang slingerend pad tussen de bomen, waar je lekker vaart kon houden én genieten van de natuur, leidde ons naar het dal. Nu ligt Sankt Gallenkirch op 900 meter, dus zulke perfecte condities als wij hadden zal je wel niet altijd hebben op dit pad.

Strakke pistes

De verbinding met Hochjoch
Beneden liepen we naar de nieuwe moderne lift; de Grasjochbahn. Sinds Nova en Hochjoch gekoppeld zijn, wordt er flink geïnvesteerd en deze lift is daar een voorbeeld van. Het is een lange verbinding, die je in bijzonder gekleurde gondeltjes via een overstap op de Grasjoch naar ruim 2400 meter brengt, waar de uitzichten geweldig zijn. Ik vond de vrij lange verbinding niet heel natuurlijk voelen; het zijn echt twee verschillende gebieden die hier verbonden worden. Maar wat een feestje ook weer, dit Hochjoch-gebied. In de korte tijd die we hadden konden we niet veel doen; we skieden links en rechts een aantal heerlijke pistes, kwamen door de langste skitunnel ter wereld en waagden ons op de dalafdaling helemaal naar Schruns. Ook hier weer - het wordt eentonig - een zeer aangename verrassing: een prachtige, lange, slingerende en meestal brede piste tussen de bomen door, met meerdere kleine afsteekjes.

Grasjochbahn: de verbinding met Hochjoch

Oeps..
Omdat de tijd begon te dringen stapten we in Schruns snel in de Hochjochbahn naar boven. Daar aangekomen, raceten we naar de nieuwe Panoramabahn, die ons moest afzetten bij de verbinding terug naar het Nova gebied. Maar we hadden ons misrekend; de Panoramabahn was net dicht en de route terug naar Nova was daarmee niet meer mogelijk. En dus ook de route naar de parkeerplaats waar de auto stond… De liftbediende was duidelijk; de enige weg was met de lift naar beneden naar Silbertal en dan op de bus. Via dit stokoude liftje met even oude gondeltjes kwamen we noodgedwongen uit bij de hoofdweg door het dal. Daar deden we voor de troost over het onglorieuze einde van onze skidag eerst maar eens een biertje in een soort pipowagen, waarna we in de bus stapten naar Schruns, om vervolgens op het trein-/busstation over te stappen op de bus naar Sankt Gallenkirch. We weten nu ongewild ook dat het hier prima is geregeld met de bussen, maar we waren toch liever gewoon rechtstreeks bij de auto beland. In de bus zat ik nog even te denken dat ik eigenlijk alleen maar verbindingen mis en in bussen beland, als ik met Roel op stap ben….

De balans opmakend
Al met al een geweldige, maar veel te korte kennismaking met een heerlijk skigebied. Ik zou graag nog eens teruggaan en wat meer tijd nemen. Voor zover ik het kon beoordelen in die ene dag, is Silvretta Montafon minder geschikt voor de echte kilometervreters - wat overigens niet wil zeggen dat je niet lekker kan knallen - maar perfect voor alle andere soorten wintersporters. Voor sommigen zou een nadeel kunnen zijn dat er niet veel ski-in ski-out accommodaties zijn; je moet al gauw in de auto stappen om de liften te bereiken. Het bus- en treinverkeer is daarentegen goed voor elkaar en vanwege de aanwezigheid van het treinstation in Schruns is Silvretta Montafon zelfs een bestemming die je goed kunt bereiken zonder auto. De pistes zijn afwisselend en goed geprepareerd, het landschap is prachtig en de prijzen in de horeca goed te doen. De modernisering van het liftpark is in volle gang, de sfeer is relaxed en dan is het ook nog maar eens 850 km vanaf Utrecht. Wat mij betreft een aanrader.

Hochjoch

Dag 2: Golm

Sceptisch
Naast Silvretta Montafon zijn er in het Montafon nog een paar kleinere skigebieden; dat van Gargellen, de Kristberg en dat van Golm. Wij brachten onze tweede en laatste dag in Vorarlberg door in Golm, een gebied waarvan ik nog nooit had gehoord. We zouden een ruime ochtend skiën in dit kleine gebied met zo’n 35 kilometer aan piste. “Eens kijken wat dat is, paar uurtjes skiën en dan weer in de auto naar Nederland”, was zo’n beetje onze insteek. De eerste kennismaking met het gebied is bijzonder; dwars door een deel van het gebied loopt een enorme, ontsierende buis; onderdeel van de waterkrachtcentrale bij het stuwmeer onderaan het skigebied. Enigszins sceptisch stapten we uit de lift.

Gaaf
Geheel ten onrechte, want wat een leuk skigebiedje is dit Golm! Uiteraard niet groot, maar verrukkelijke pistes, hele gave rode met een perfecte hellingsgraad waarop je goed vaart kan maken en in heerlijke carvebochten van kan afdalen. Een speciale vermelding verdient hier de rode 8 naar Vandans. Ook de blauwe pistes zijn prima. Het maakt niet uit, rood of blauw; het zijn van die afdalingen die je steeds opnieuw en opnieuw wilt doen. En als opvallende “bij-attractie” is er dan bovenin rechts in het gebied plotseling de zwarte 10, de Diabolo-abfahrt, die zijn naam eer aan doet; kort maar pittig met zijn hellingsgraad van 70%.

Klein maar fijn
Al met al beviel het ons zo in Golm, dat we tot half vier op de latten bleven, het gebiedje steeds opnieuw doorkruisend. Ook als gevorderde skiër kun je hier een geweldige dag hebben. Een aanrader om een dag te doen vanuit Silvretta Montafon. En als je geen groot skigebied nodig hebt is Vandans een goeie plek voor een familievakantie in het gebied Golm; je krijgt een overzichtelijk gebied met heerlijke pistes en je kunt altijd een dagje naar Silvretta Montafon, dat maar een ruim half uurtje rijden is.

Te laat vertrokken
We bleven totdat het begon te sneeuwen. Dat haalde ons uit onze ski-flow: “He dat was waar ook, er ging sneeuw komen en we moesten nog helemaal naar Nederland”. Nu hadden we natuurlijk geen spijt dat we ons hadden laten verleiden door Golm om er zo lang te blijven, (hoe kun je nou spijt hebben van een heerlijke skidag), maar achteraf hadden we verstandiger moeten zijn en eerder moeten stoppen. Ook al is Montafon dan relatief dichtbij, 700 kilometers (voor Roel) en 900 kilometers (voor mij), da’s behoorlijk lang als het goed sneeuwt. Hadden we in ieder geval wel tijd genoeg om uitgebreid na te praten over twee topdagen in Montafon, die wat mij betreft echt naar meer smaken! 

Ook Golm heeft heerlijke uitzichten