Het leven van een skileraar

Door Martin

7.00 Bliep bliep, de wekker gaat. Die gaat ook gewoon in Oostenrijk. Snel spring ik uit mijn bed. Ik kijk uit het raam naar buiten: “Heeft het gesneeuwd? Is het helder en koud of bewolkt en mistig? Waait het of is het windstil?” Na het weer gecheckt te hebben kleed ik mij aan. Afhankelijk van wat ik buiten zie met een extra isolatie laag. Tijdens het ontbijt bekijk ik de weersvoorspellingen voor de komende twaalf uur, wie weet moet ik toch wat aanpassen aan mijn kleding. Nog belangrijker, door het bekijken van het weerbericht weet ik waar ik mijn gasten mee naar toe kan nemen.

7.45 Tijd om naar ‘t werk te gaan. Gelukkig is het niet al te ver. Veel collega’s nemen de bus, zelf vind ik het veel fijner om lekker naar de ski-school te lopen. Ik ben niet voor niets ‘s winters in de bergen te vinden, even lekker die berglucht inademen. Ondertussen kijk ik al naar de machtige bergtoppen om me heen, het voelt als thuis hier.

8.15 Ik stap de skischool binnen, “good morning Martin” klinkt het in het in een rommelige mengelmoes van Australisch-Engels en Oostenrijks Tiroler dialect. Het is David de bureaujongen. Onze bureaujongen David, of Dave, is een held. Hij zorgt namelijk voor alle boekingen, vindt altijd een passende leraar voor onze gasten en doet de hele planning! Zonder hem zou de skischool volledig in het honderd lopen. Naast dit weinig spannende werk vindt hij ondertussen ook tijd om extreme skitoeren uit te stippelen, die hij op zijn vrije dagen afknalt.

Bij binnenkomst kijk ik meteen op de dagplanning; één extra boeking vandaag. Mijn eerste gasten staan om negen uur voor de deur. Leuk! Het zijn licht gevorderde volwassenen. Tijd om de skischoenen aan te trekken en mezelf te organiseren. Voor de skischool tref ik mijn collega’s en al bijkletsend groeten we de gasten die de ski-school binnenkomen.

9.00 Mijn gasten zijn er, ze zien er gemotiveerd uit. Zo zie ik het graag! Na een korte eerste kennismaking is het tijd voor een snelle check. Is hun uitrusting compleet? Ziet het skimateriaal er deugdelijk uit? En niet geheel onbelangrijk, hebben ze een liftpas?

10.00 We zijn al even bezig op de piste, mijn gasten hebben snel door wat ik bedoel en zijn zich bewust van hun eigen ski-kunsten. Alle drie willen ze graag aan hun eigen techniek werken. Met slechts drie uurtjes lijkt de tijd wel te vliegen! Gelukkig hebben we al aardig wat bereikt, met wat aanwijzingen hebben we de reeds aangeleerde techniek kunnen verbeteren. Het lukt me om ze de eerste beginselen van het carven onder de knie te brengen. Aan het eind van mijn les voelen mijn gasten zich comfortabeler op de staalkanten en de bocht wordt al een uitgecarved. Hier kan ik echt van genieten.

12.00 Tijd om afscheid te nemen, of toch niet? Mijn gasten is het zo goed bevallen en met als vooruitzicht morgen de eerste rode pistes te kunnen pakken besluiten ze een ochtend bij te boeken. “Veel plezier met oefenen vanmiddag! En tot morgenochtend om 9 uur, we zien elkaar weer voor de skischool!” Het is tijd voor de lunch, in het dorp dit keer. Het is namelijk ook wel eens lekker om niet op de berg te zijn.

13.00 Na de lunch schiet ik weer snel in mijn skischoenen! Een leuke kinderklas dit keer. Zeven drukke kids uit England, rammen dus, zo hebben de ouders ‘s avonds geen kind meer aan ze. Blauwe pistes worden afgeknald alsof het niks is en al snel zijn we op harde rode pistes te vinden die heerlijk worden afgewerkt. Al snel word er gevraagd of we niet wat zwarte piste kunnen proberen. Waarom niet, de kids staan prima op hun ski’s. Maar toch laat ik ze eerst wat oefeningen doen. Anders kan ik ze strakjes overal uit de bomen plukken. Pas nadat ik er zeker van ben dat ze het kunnen gaan we voorzichtig voor het eerst de zwarte piste op. Maar die zwarte piste blijkt nog niet genoeg voor deze doorzetters. “Mâârtin can we ski some bumps” “Off course we can” Voor ik het door heb vliegen de jongens en meisjes van de ene buckel naar de andere, wat een prachtig einde van deze les.

15.00 Tijd om me af te melden bij m’n chef. Ik geef mijn ontvangen kaartjes van die dag en mijn uren staan geregistreerd. Snel trek ik mijn privéjas aan. Nu ben ik niet meer aan het werk en is de berg een grote speeltuin geworden. Snel doe ik samen met mijn collega’s een pieps check en we rennen naar de gondel. Het is tijd om de benen een laatste afstraffing te geven, prachtig vind ik het deze laatste trainingsuurtjes. Mijn vaste ski-maatjes hebben een vergelijkbaar niveau en de ambities zijn ook gelijk; ‘keihard knallen’. Het zwaar verspoorde terrein van St Anton is een perfecte oefening voor me. Tijdens een gemiddelde afdaling kom je namelijk heel wat sneeuwsoorten tegen.

16.00 Mijn skidag zit er al weer op! Mijn benen zijn er helemaal klaar mee. Tijd voor wat vocht. Samen met mijn collega’s doe ik gezellig nog een pilsje voor dat ik naar huis loop. We spreken de dag door en wisselen ervaringen uit, zo leren we een hoop van elkaar. Iedere dag is anders en zelfs de meest ervaren skileraren leren nog met de dag bij!

20.00 Eten gekookt, de tas voor morgen gepakt, snel check ik het weerbericht voor morgen zodat het ik geen verrassingen heb als ik dan uit mijn raam kijk. Ik begin stiekum al vast te bedenken wat de volgende dag allemaal ga doen! Ik kijk nog een filmpje op mijn laptop, maar vaak sukkel ik al slaap voor het einde van de film. Een heerlijk leven al zeg ik het zelf.