Mijn ski

Door Rogier

Ik ben niet bepaald monogaam wat ski’s betreft. Ik heb een heel arsenaal aan latten thuis staan. Voor elk type sneeuw en elke gemoedsstand een passende ski. Ik heb het geluk dat mijn ski’s niet jaloers zijn.

Het pakket aan ski’s wat ik heb staan bestaat uit: Super dik voor de diepste dagen vol met vederlichte poeder, keihard voor de dagen dat ik geen zin heb om het rustig aan te doen, soepel en meegevend om tussen de bomen te dansen en stijf en licht voor als ik de steilste hellingen te lijf wil gaan.

Echter als mij de volgende vraag gesteld zou worden: “Als je de rest van je leven nog maar op één paar ski’s zou mogen skiën, welk is dat?” Dan moet ik natuurlijk met een antwoord komen. Ik kies dan zonder twijfel de Hell & Back van Nordica. Ski’s die gemaakt lijken voor elk sneeuwtype en echt elke snelheid en elk type bocht aankunnen.

De eerste keer dat ik op de Hell & Back stond was het liefde op het eerste gezicht. We voelden elkaar precies aan. Op het moment dat ik wat sneller wilde leken de ski’s vanzelf te versnellen, en als het even wat rustiger aan moest luisterden de ski’s nog steeds. Wilde ik naar links dan leken deze latten er al te zijn, en natuurlijk ook als ik naar rechts wilde. Toen dacht ik: “als ik rechtdoor trek, wat doe je dan” Maar de latten hielden stand, en goed zelfs, voluit knallen kunnen ze dus ook.

Ik hou van uitstapjes met onrustigere en avontuurlijkere ski’s, die hun keiharde eigen wil hebben, maar de Hell & Back geven mij een heerlijk vertrouwd gevoel. Deze ski’s dragen mij prima door de diepe poedersneeuw dankzij hun breedte en ‘gerockerde tip’, en tegelijkertijd is de ski handelbaar en precies op harde sneeuw.

Deze ski, heeft de heerlijke eigenschap dat hoe harder je haar op haar donder geeft hoe harder zij wilt. Als een paard, of moet ik eigenlijk steenbok zeggen, die opgedreven wordt. Maar moet het even rustig aan, dan voelen deze latten niet als een last. Er is geen helling die ik niet met deze ski zou willen skiën. Diepe poeder, steile hellingen, betonharde sneeuw of lekker ontdooide voorjaarsfirn, elke bocht is altijd raak.

Een heerlijke ski, ik zou er bijna ski-monogaam van worden. Maar ach, waarschijnlijk heeft ze het toch niet door als ik af en toe met haar grotere zus, de Unleashed Hell op stap ga…

“Er is geen helling die ik niet met deze ski zou willen skiën. Diepe poeder, steile hellingen, betonharde sneeuw of lekker ontdooide voorjaarsfirn, elke bocht is altijd raak.”