Weer op de ski's na enkelbreuk

Door Rogier

Vaste lezers van Wintersporters weten dat ik vorig jaar maart mijn enkel heb gebroken tijdens het skiën. Ongelukjes kunnen gebeuren. Bij deze het verhaal van het ongeluk (reeds verschenen op het weblog) en mijn revalidatie om weer zo snel mogelijk op de ski’s te kunnen staan.

Na twee fantastische dagen in de diepe poeder besloten we om een mooie noordwand te skiën naast de Col d'Izoard. Vlak boven Serre Chevalier.

Eerst de col op
Ons doel was een berg wat verder weg. We moesten eerst een heel stuk via de weg naar de Col d'Izoard omhoog. Maar deze is gelukkig vaak goed af te snijden. Eenmaal op onze 'afslag' liepen we onder ons doel door. Een erg mooie en redelijk steile noordwand. We besloten om te lopen en deze wand via de achterkant te beklimmen.

Geweldige sneeuw net voor het ongeluk

Genieten
Op de top was het genieten. De zachte temperaturen maakte een wat langere pauze aangenaam. We aten wat en maakte alles klaar voor de afdaling. Eén voor één doken we de helling in. Heerlijke poeder en 'zeker' skiën. Volop knallen. We stonden eigenlijk weer zo onder de wand. Highfives.

Ook lager was het skiën nog fantastisch. Tussen de bomen vonden we vederlichte poeder. Gewoon heerlijk. Lachend skieden we de weg van de Col d'Izoard op. Naast deze weg loopt een kloof waar het goed skiën is in deze condities. Ik skiede voorop om iedereen de weg te tonen. Na wat vaart gemaakt te hebben op de weg dook ik de helling in. Een dikke poeder bocht, en nog een. Snel maakte ik een keuze om links langs een boom te skiën. Een ski bleef haken. De binding schoot los. Ik viel om maar mijn ski en schoen bleven ergens in hangen.

Krak
Ik draaide en viel naar beneden. Ik skiede op een soort graatje en ik viel zo'n twee meter naar beneden. Alleen mijn voet bleef hangen. Ik voelde het opeens keihard aan mijn been trekken. De spanning werd enorm. Ik gilde. En toen krak. Toen deed het helemaal niet meer pijn. Het eerste wat ik dacht: "Zo daar ben ik mooi vanaf gekomen." Maar enkele secondes later was het duidelijk. Hier is iets mis. Een snelle examinatie gaf uitsluitsel en stuk bot stak tegen mijn huid aan. Geholpen door mijn vrienden hinkte ik naar de weg van de Izoard toe. Wat lopen lukte echt niet. Ik zakte door mijn voegen als ik maar een beetje gewicht op mijn voet zette. Dat deed trouwens niet eens echt pijn.

Helikopter
We belden de helikopter. Die mannen van de bergredding waren er in nog geen twintig minuten. Snel en vakkundig zette ze de helikopter neer. Een van de redders bleek een goede kennis van mij te zijn. Hangend op de schouders van de redders hinkte in de helikopter in. Nog geen 5 minuten later lag ik op een brancard op het dak van het ziekenhuis in Briançon. Daar werd ik de spoedeisende hulp in gereden. Ik lag daar naast vele andere wintersporters. Kniebanden, duimen en sleutelbenen waren de meest voorkomende klachten.

Breuk
Ik had gelukkig een eenvoudige breuk, de pezen in mijn kuit hadden een bot kapot getrokken, maar de pezen of kruisbanden in mijn knieën waren absoluut niet aangetast. De breuk moest wel geopereerd worden als ik vol gebruik van mijn enkel gebruik wilde maken. Een chirurg werd opgeroepen en nog geen uur later lag ik onder het mes.

Ziekenhuis
Na twee dagen ziekenhuis mocht ik naar huis. Mijn been in het gips en de hoop dat ik na twee kleine twee maanden weer vrolijk rond huppel.

Het uitzicht vanuit het ziekenhuis, geen besneeuwde toppen meer voor mij

Twee maanden
Nadat ik dit blog had geschreven begonnen de lange maanden naar het herstel. Maanden waarin ik me soms afvroeg of ik überhaupt ooit weer normaal zou kunnen lopen. Twee maanden bleken een wel erg positieve inschatting om vrolijk rond te huppelen.

De eerste weken
Terwijl ik amper pijn had geleden tijdens het ongeluk waren de eerste paar weken thuis vervelend en pijnlijk. Ik dacht wel even lekker op mijn computer te kunnen werken. Maar dat viel vies tegen. Mijn lichaam was moe, en mijn voet deed steeds meer pijn. Alle kapotte bloedvaten zorgde voor kloppende pijn als ik rechtop wilde staan. Een voordeel aan die vermoeidheid was wel dat ik niet eens veel zin had om te sporten. Dus het rust houden was eenvoudig op deze manier. Al zou ik wel zin hebben gehad hoefde ik mijn voet maar enkele seconden te laten zakken en het deed zoveel pijn dat ik nergens meer zin in had.

De schade na de operatie

Maand één
Na een maand mocht ik weer naar de chirurg terug. Röntgenfoto’s werden gemaakt. En de chirurg had onthouden dat ik in de bergen werk en mijn benen van groot belang zijn. De foto’s zagen er geweldig uit.  Het bot zat dicht. Toch mocht ik mijn been niet belasten. Maar ik kon al wel langzaam met fysiotherapie beginnen. Ik kreeg een brace die op een onderdeel van Robocop leek en dus was ik van het gips af. Alles ging super voorspoedig. Ik dacht te begrijpen dat ik na twee weken van alles af zou zijn. Sneller dan twee maanden jubelde ik blij in mijn gedachten.

Fysio
Nadat de kloppende pijn weg was dacht ik, totaal zonder enige onderbouwing, dat ik nadat het gips eraf zou gaan wel weer zo weg zou kunnen lopen. Eenmaal op de tafel bij de fysio bleek dat wel anders. Mijn altijd zo trouwe voet  kon ik nog maar amper bewegen. Ook deden de massages die ik van de fysio kreeg stiekem heel veel pijn. Ik deed er alles aan om de pijn niet te tonen, in de hoop dat alles sneller zou gaan. Tot het moment dat de Fysio zei “Je mag best laten zien dat je pijn hebt hoor, ik voel toch wat pijn doet”.  In een maand gips was mijn stevige kuitspier veranderd in een zielig zakje huid. De rest van lichaam voelde zich echter goed, dus ik had het steeds moeilijker met mijn verplichte rust. Terwijl vrienden mooie couloirs skieden zat ik op de bank. Het werd steeds lastiger om braaf te blijven en niets te doen.

Maand twee
Na twee maanden kwam ik hoopvol het ziekenhuis in. Ik verwachtte dat de chirurg zou zeggen dat ik mocht gaan lopen, en dat ik zodoende dus snel klaar zou zijn. Dat viel even tegen. Want ondanks dat de chirurg knikkend naar de nieuwe foto’s keek, en ‘goed, perfect, prima’ mompelde. Zei hij dat ik zeker drie weken de brace nog moest gebruiken. Pas daarna mocht ik mijn been weer gaan belasten. Weer drie weken erbij. Dat kwam hard aan. De tranen stonden mij serieus dichterbij dan het lachen.

De skischoen past weer!

Revalidatie
Bij de fysio ging het ook minder snel dan dat ik hoopte. Ik had van tevoren nooit gedacht dat het zo moeilijk zou zijn om weer goed te leren lopen. Stapje voor stapje ging ik vooruit. Gelukkig mocht ik wel op mijn hometrainer thuis fietsen. Zo kon ik toch een beetje van die energie afkomen. Het moet een apart gezicht zijn geweest, steunend op mijn krukken hinkte ik naar mijn racefiets die op de hometrainer stond.

Braaf
Ondanks dat het mij niet snel genoeg ging hield ik mij braaf aan de eisen van de chirurg en de fysio. Het enig wat belangrijk was, is weer helemaal honderd procent terug komen. Ik liet de hoop varen om het seizoen nog op de ski’s te staan. En ook gingen een paar bergbeklimplannen de koelkast in. Het enige dat nog maar telde was de revalidatie voor winterseizoen 2014-2015.

Lopen
Ondertussen had ik mijn lesje wel geleerd. Een maand met je enkel in het gips en lopen is opeens lastig, en het buigen van je voet een loodzware opgave. Alle opdrachten die ik kreeg van de fysio deed ik zo goed mogelijk. Het fietsen op de hometrainer ging steeds beter, maar ik liep nog zo mank als wat. Dus ik luisterde braaf naar mijn fysio want ik wilde per se dat alles goed zou komen. Langzaam mocht ik steeds meer. Kleine wandelingen met een kruk werden lange wandelingen zonder krukken. Ik begon langzaam weer te rotsklimmen (zonder valgevaar) en ik fietste al meer en meer. Ik kreeg langzaam weer het idee ‘normaal’ te zijn. De vraag restte of ik weer zou kunnen skiën. En vooral zou het metaal in mijn voet geen pijn doen in de stijve en krappe skischoenen?

Juni: toch nog een keertje geskied! Helemaal gelukkig!

Begin juni
Begin juni was het opeens opvallend koud en viel er sneeuw rond de Col Angel. Ik had er ondertussen al een aantal mooie fietstochten opzitten en ik mocht officieel alles weer doen ‘tot de pijngrens’. Dus dat betekende dat ik mijn ski’s uit de kast pakte om te kijken of ik nog zou kunnen skiën. En of het metaal wat in mijn enkel zat niet te veel pijn deed. Na een mooie klim en een geweldige afdaling kon ik het wel uitschreeuwen van plezier! Wat is skiën toch geweldig. En met amper pijn kon ik gewoon weer skiën met het metaal in mijn voet. Geen enkel probleem. Opeens was ik alle lange uren bij de fysio en de drie maanden lange revalidatie vergeten.

Tips
Elke breuk is anders. Ik ben natuurlijk ook geen fysiotherapeut of chirurg. Maar met de ervaring die ik met deze blessure heb opgedaan zou ik iedereen die ook in zo’n situatie komt de volgende tips mee willen geven om zo snel mogelijk weer alles goed te kunnen.
-       Neem rust. Na een flinke blessure heeft je lichaam rust nog om te herstellen.
-       Stel reële doelen
-       Luister naar je fysiotherapeut (ja echt!)
-       Houd je ook aan de regels die de fysio voor je opstelt
-       Put niet teveel hoop uit een enkele positieve zin van de chirurg
-       Wacht liever iets langer voordat je weer begint met je favoriete sporten in plaats van te snel overbelasten.