Powderhounds!

Door Manon

In januari heb ik mij een week lang ondergedompeld, of eigenlijk láten onderdompelen, in de schimmige wereld van de powderhound. Een wereld die bestaat uit het constant checken van de meest actuele weer- en lawineberichten om vervolgens op zoek te gaan naar onverspoorde velden verse poedersneeuw. Omdat dit voor mij de eerste echte off-piste ervaring zou zijn was ik toch best zenuwachtig. Het voor mijn gevoel relatief hoge aantal lawines dit seizoen en het slechte sneeuwdek hielpen daar natuurlijk niet bepaald aan mee. De online freeride cursus van WePowder die ik vooraf gedaan heb bracht wel wat verlichting, maar ik was toch blij dat we deze week gebruik konden maken van de ruim dertig jaar bergsportervaring die onze gids, Edward Bekker, met zich mee zou brengen. Dit was dan ook de voornaamste reden dat ik uiteindelijk met een gerust hart en gezonde zenuwen in de auto zat richting het prachtige chalet van Edward en Ilse in Finhaut. Tactisch gepositioneerd tussen de freeride mekka's van Chamonix en Verbier is dit de ideale basis voor een weekje poeder jagen.

Op zaterdagavond worden we hartelijk ontvangen bij een knapperend haardvuur en onder het genot van een glas lokale wijn en een lekker hapje wordt ons verteld wat we kunnen verwachten de komende week. En we vallen blijkbaar met de neus in de boter want de voorspellingen beloven volop verse sneeuw!

Het gaat beginnen!
Wanneer de volgende ochtend om 07:30 uur het ontbijt klaar staat ben ik best een beetje nerveus en krijg ik helaas niet zoveel 'birchermuesli' naar binnen. In de garage naast het chalet krijgen we uitleg hoe we de piepers moeten gebruiken, net als de sonde en de schep. Die laatsten mogen we samen met de toervellen in onze ABS rugzak stoppen. Wanneer ik vervolgens met mijn ontzettend brede toerski's richting de auto loop besef ik dat ik er een stuk professioneler uit zie dan ik me voel op dit moment.

Vandaag staat Vallorcine op het programma, waar we na een klein kwartiertje rijden aan komen bij de, helaas stilstaande, lift. Maar zo is er wel tijd om in de sneeuw te oefenen met onze piepers. Ergens op een open stuk naast de parkeerplaats worden twee piepers verstopt en wij moeten deze gaan zoeken. Binnen 6 minuten vinden we de ‘onder-een-lawine-gekomen-piepers’ terug en hebben we ze uitgegraven; geslaagd! We kunnen de berg op. Eenmaal boven blijkt dat er een stevige wind staat en plakt de bewolking een beetje vast aan de berg. We laten deze open vlakte voor wat het is en zoeken snel de beschutting van de bomen. De eerste dag is het natuurlijk nog een beetje aftasten en kijken waar we als groep toe in staat zijn. Het blijkt al snel dat er een paar, waaronder ikzelf, een bepaalde aantrekking voelen tot de bomen. Het ontwijken ervan blijkt in praktijk toch lastig... Na twee lange afdalingen is het tijd voor lunch en zeker door het lokale digestief (Genepy) ben ik helemaal klaar om nog een paar uur te knallen. De bewolking is inmiddels opgetrokken dus we kunnen richting La Tour om daar tussen de pistes door onze sporen te trekken. Mijn voorkeur gaat al snel uit naar deze open weides zonder obstakels want dit is wel heel lekker, dat we dan vervolgens in een ondergesneeuwde beek uitkomen maakt het avontuur alleen maar compleet. Aan het einde van de dag keren we terug naar het dal van Vallorcine voor een laatste afdaling, Initieel gaan we richting een couloir maar omdat Edward het niet vertrouwt moeten we weer een flink stuk omhoog klimmen. Dat is natuurlijk balen, zeker omdat klimmen niet mijn favoriete bezigheid is, maar het is wel fijn dat hij hiermee laat zien dat, hoe leuk en vrijblijvend het ook lijkt, hij wel professioneel blijft. Na het klimmen is er gelukkig wel de beloning van een prachtig veldje met maar een paar verdwaalde bomen waar je heerlijk omheen kunt sturen. Hoe lager we komen, hoe dichter de bomen op elkaar staan en nu vervloek ik mezelf dat ik toch niet wat harder getraind heb voor deze zogenaamde 'vakantie'. Gelukkig ben ik niet de enige, want ik zie dat mijn mede-powderhounds zich ook regelmatig vrij moeten worstelen uit een warboel van takken of met hun neus in de sneeuw liggen; een duidelijk teken van vermoeidheid. Uiteindelijk worden we opgewacht bij een klein wandelpad waar we instructie krijgen hoe we de vellen onder onze ski's moeten plakken en onze bindingen los kunnen klikken voor het toeren. Jas uit, helm af en gaan. In het begin is het vooral voor de jongens erg onwennig, omdat je eigenlijk op hoge hakken omhoog loopt, eindelijk iets waar ik als enige meisje in de groep mijn voordeel mee kan doen! De schemering is al ingezet en als we uiteindelijk weer bij de piste zijn voor het laatste stukje naar de parkeerplaats, kan ik haast niet wachten op de sauna..

Zoals verwacht viel ik als een blok in slaap gisteren en als ik met stijve benen mijn bed uit kruip ben ik er nog niet zeker van of ik het überhaupt vol ga houden tot de lunch. Maar één blik naar buiten verandert meteen mijn hele stemming, poeder! Er ligt een dik pak op ons terras en het sneeuwt nog steeds. Vandaag hebben we een bijzondere bestemming, het vier liften tellende gebied: Les Marécottes. Wat het helemaal speciaal maakt is de spectaculaire treinreis daar naartoe. Wat volgt is een dag die niet anders te omschrijven is als episch. In de eerste lift omhoog begint de zon te schijnen en de sneeuw is zo ongelofelijk zacht en zo diep dat het langs mijn kraag naar binnen komt. Les Marécottes bestaat uit twee kommen en als we de ene kom voor de lunch helemaal kapot geskied hebben – door treeruns af te wisselen met steile afdalingen tussen de rotsen door- wordt de andere kom tijdens de lunch lawineveilig gemaakt door de pistedienst. Die tweede kom is zo mogelijk nog mooier en omdat er naast onze groep maar drie andere freeriders in het gebied zijn kunnen we eindeloos eigen sporen maken. Totdat één van onze groep besluit zijn ski ergens te begraven... Gelukkig is dit aan het einde van de dag en begint het ook al te betrekken. Samen met Edward ben ik al iets verder door naar beneden dus kan ik helaas niet helpen met zoeken, maar als de ski na twintig minuten nog niet gevonden is pakken we de lift weer omhoog om mee te zoeken. Door Edwards – ongepatenteerde – zoektechniek kost het hem ongeveer 4 seconden om de ski te vinden, terwijl er toch twee man al bijna een half uur aan het graven zijn.... Tijd om naar huis te gaan dus.

Naar de gletsjer..
Om de dag in Les Marécottes te overtreffen gooien we het vandaag over een andere boeg, dus gaan we de hoogte in; naar 3300 meter wel te verstaan. Het uitzicht vanaf de Grand Montets is op een zonnige dag zoals vandaag echt te gek. We luisteren dan ook ademloos (niet alleen door de hoogte) toe wanneer Edward uitgebreid vertelt over de verschillende toppen om ons heen en vergeten haast waarvoor we gekomen zijn. Omdat we vandaag op de gletsjer van Argentière skiën, dragen we naast onze standaard veiligheidsuitrusting ook nog een klimgordel. Mocht ik nu in een gletsjerspleet verdwijnen kan ik er dus in theorie relatief eenvoudig uit getakeld worden. Hmm... Maar even niet aan denken. Gelukkig laat ik alle zorgen achter me zodra we na een stuk traverseren dan ook echt aan onze afdaling beginnen. Uitgelaten skiën we tussen de gletsjerspleten door en de sneeuw is zo zacht dat je met een hele kleine gewichtsverplaatsing al perfecte bochten draait. Hoewel de jodeltechniek in principe bij een treerun hoort om elkaars positie door te geven, neemt het enthousiasme de overhand en wordt er uitgelaten gegild. Als de gletsjer dan toch eindelijk tot een eind komt pakken we nog een prachtig pad langs gigantische blauwe ijsplaten terug naar de piste. Omdat de lift naar Grand Montets erg druk is op dit soort dagen, sta je vaak lang in de rij maar wat niet iedereen weet (tip!) is dat je ook een plekje kan reserveren. Wij hebben plekken weten te bemachtigen voor de lift van elf uur en die van twee uur waardoor we tussendoor net tijd hebben voor een snelle lunch. De tweede afdaling van de Grand Montets maken we aan de andere kant en hoewel de helling al wat verspoord is, zijn er nog genoeg plekken te vinden om je eigen lijn te maken. Deze helling is een stuk steiler waardoor ik lekker vaart kan maken en carvend naar beneden vlieg, helaas beginnen aan het eind van deze afdaling mijn knieën te protesteren. Door diverse hockeyblessures en de daarop volgende operaties zijn mijn knieën een zwakke plek geworden. Door training kan ik die blessure behoorlijk goed opvangen, maar na drie dagen poeder jagen beginnen ze toch echt tegen te stribbelen. De laatste afdaling voor mij is de Combe de la Pendant, die al zo verspoord is dat ik halverwege uitstap en beneden wacht terwijl de rest van de groep nog één keer omhoog gaat voor een laatste afdaling. Op de weg terug naar het chalet stoppen we in Argentière bij een heel leuke bar, zodat we onder het genot van een paar koude biertjes onze sterke verhalen nog even kunnen perfectioneren voor het thuisfront. In het chalet is Ilse al druk bezig met de lasagne voor vanavond en zoals verwacht vallen mijn ogen ongeveer dicht na de laatste hap, morgen weer een dag.

Vannacht heeft het niet gesneeuwd in de omgeving en dus kiezen we voor het uitgebreide Les 4 Vallées waar nog volop poeder te vinden is. Vanuit het chalet is het ongeveer 40 minuten rijden naar de cabinelift onder Verbier en al in de eerste afdaling is duidelijk te merken dat twee van onze jongens weer een beetje zijn ingedut. Een lastig te spotten kuil zorgt ervoor dat ze een stevige wake-up call krijgen met hun neus in de sneeuw, lekker wakker worden! Via een heel mooi 'uitgefreest' pad duiken we de Vallon d'Arbi in voor een lange, superlekkere afdaling richting La Tzoumaz. Vervolgens maken we onze weg weer omhoog naar de Tournelle waar zich na een korte hike een geweldig veld openbaart waar we met vijf man naast elkaar induiken. In de volle zon met een prachtig uitzicht over Verbier schieten we langs kleine schuurtjes en bomen totdat we – niet geheel toevallig – uitkomen bij één van Edwards favorieten lunchplekken. Dat hij gevoel voor smaak heeft blijkt wel als halverwege onze lunch ineens de Britse tv-kok Jamie Oliver met zijn vrienden binnen komt lopen.

Het weer is na de lunch jammer genoeg een stuk slechter en op de Col des Gentianes is het door de wind en de mist zeker geen pretje. We besluiten om een skiroute (eindeloze bückels) naar beneden te nemen om vervolgens met de laatste lift weer terug naar het dal van Verbier te gaan. Na onze eerste pisteafdaling  van de week haastten we ons naar de bar omdat er bij de skipas een voucher zat voor een gratis biertje, we blijven toch Hollanders...

Weer vertrouwd skiën
Omdat het aan de Italiaanse kant van de Mont Blanc al twee dagen aan het sneeuwen is wordt de vijfde, en laatste, bestemming het Italiaanse Courmayeur. Ondanks dat ik hier al regelmatig geweest ben heb ik er heel veel zin in om het gebied ook naast de piste te ontdekken. Eenmaal door de tunnel kwamen we in een compleet andere wereld, het is nog steeds niet opgehouden met sneeuwen en er ligt een dik pak op ons te wachten.

Door het slechte zicht maken we voornamelijk hele mooie runs waar we ons jodelend tussen de bomen door slingeren, terwijl de sneeuw tegen de kin slaat, maar nog voor de lunch komt het hoogtepunt van de dag. Niet alleen figuurlijk dit keer omdat de Cresta d'Arp met 2755 meter ook gelijk het hoogste punt van het gebied is, vanaf hier gaan er geen geprepareerde pistes naar beneden.

Na een korte hike en een stukje traverseren krijgen we een geweldige lange afdaling naar Val Veny. Bovenaan beginnen we in een ongelofelijk poederveld waar we door het zicht helaas niet voluit konden gaan maar de ervaring is evengoed geweldig, in de mist door heerlijk zachte sneeuw skiën... Daarna een stuk door een prachtig couloir om vervolgens op de weg uit te komen terug naar de bewoonde wereld voor een welverdiende lunch!

Eten in Italië is eigenlijk altijd lekker en omdat het onze laatste dag is dat we met Edward op stap gaan, hebben we ons goed verwend; vlees, kaas, focaccia, verschillende pasta’s en alles met een lekker flesje bubbels, la dolce vita!

Uitgelaten duiken we na de lunch weer tussen de bomen en tijdens de dalafdaling aan het einde van de dag begint het op te klaren waardoor we een waanzinnig uitzicht hebben op de Mont Blanc en zijn gletsjers, een prachtige afsluiting van de dag!

Onze vijf dagen met gids zitten erop en de volgende dag ben ik met mijn eigen ski's de hele dag alleen maar op de piste geweest om “uit te skiën”. In de poeder voelde ik mij de afgelopen week af en toe een echte beginner en deden mijn ski's soms dingen die ik niet van ze verwacht had, maar hier op de piste zijn we gelukkig weer een goed geoliede machine die op volle vaart naar beneden knalt zonder de controle te verliezen. Om ditzelfde gevoel in de off-piste te krijgen moet ik toch echt nog wat langer oefenen, maar dat is absoluut geen straf!

Fotocredits: Edward Bekker