Mijn seizoen in tien foto's

Door Rogier

Elk jaar schiet ik duizenden foto's in de sneeuw. Van een bord met lokale lekkernijen, kinderen die in de sneeuw spelen tot freeride platen. Zelf heb ik, niet geheel objectief, altijd mijn eigen favorieten. Skidagen waar ik graag aan terug denk. Als ik zo naar deze plaatjes kijk heb ik al weer extreem veel zin in komende winter. Kijk mee! Daarom hier een selectie van de tien foto's die mijn (door een enkelbreuk verkortte) seizoen in beeld brengen. Mijn seizoen in tien foto's:

Begin november 2013. We keken allemaal met veel ongeduld uit naar de winter. Wanneer zouden de bergen weer wit kleuren? Natuurlijk genoot ik van de ‘Indian Summer’. Mooie luchten, felgele bomen en steeds koelere nachten. Maar ik wilde sneeuw. Opeens was daar de redding, opeens stond ie op de kaarten! Een retour d’est. Meer dan een meter sneeuw zou er vallen. Heel lokaal, maar wel net bij mij om de hoek! Na een druilerige nacht bij mij thuis checkte ik de webcams van Sestrière. En ja hoor, daar was het wit, en hoe! De eerste dag was het skiën in de mist. Maar wat fijn om weer in de sneeuw te staan! Ik heb mijn camera in die mist dan ook amper gebruikt. De dag erna was het een ander verhaal. Strak blauwe lucht en koude poeder. Samen met een groep vrienden gingen we op onze toerski’s de berg op, want de liften waren natuurlijk nog niet geopend. In de afdaling zei Claude, de snowboarder, “kijk, op die sneeuwlip kan ik een mooie spray trekken, als jij er nou onder gaat staan”. Zo gezegd zo gedaan. Claude had het bij het rechte eind. Zo’n foto schieten begin november, dat is gewoon een droom.

Brandpuntafstand: 50 mm full-frame
Diafragma: f/7.1
Sluitertijd: 1/2000

Een groep Franse vrienden had een paar ‘free-rando’ foto’s nodig. Freeride foto’s gemaakt tijdens toerskistochten. Ook wilden ze graag de Queyras leren kennen. Dus waarom niet twee vliegen in één klap. We hadden alleen een probleem, de lawine condities waren erg gespannen. Dus moesten op zeer veilige hellingen werken. Niet steil en ver weg van het terrein waar we eigenlijk hadden willen fotograferen. Maar zo’n groot probleem bleek dat niet. Wat ook in minder steile helling is het heerlijk skiën met goede poeder. Voor de foto maakte de ruige rotswand met op de achtergrond de azuurblauwe hemel het plaatje af. Een plaatje dat voor mij precies aangeeft waarom toerskiën zo gaaf is.

Brandpuntafstand: 35 mm full-frame
Diafragma: f/8
Sluitertijd: 1/1250

De sneeuw kan niet altijd perfect zijn. We hadden gehoopt op dikke poeder maar de wind had aardig schade gemaakt. De diepe poeder was veranderd in lastig te skiën sneeuw. Maar het weer was even mooi en het plezier in de bergen is altijd groot. Dus we waren erg gelukkig. Ik had gedacht dat mijn fototoestel in de rugzak zou blijven. Maar opeens zag ik het schaduw spel. De ruige bergkam zorgde voor een scherpe lijn tussen zon en schaduw. Ik vroeg aan mijn skimaatje Raphael, of hij net in de zon nog een bocht kon draaien. De weerkaatste zon in de sneeuw zou voor genoeg licht zorgen om Raphael zelf uit te lichten. Dat was de theorie, en in de praktijk werkte het ook. Ik kwam thuis met drie foto’s op mijn memory kaart en alle drie geweldig. Soms heb je maar één moment nodig.

Brandpuntafstand: 50 mm full-frame
Diafragma: 8
Sluitertijd: 1/800

Claude is de niet meer de jongste.  Maar hij knalt op zijn snowboard naar beneden als een jonge god. Veel 18-jarige boarders zullen jaloers zijn op zijn snelheid en lef. Het is een plezier om met hem op stap te zijn. Claude wil knallen dus ik moet snel zijn met mijn foto’s. Maar hier op de berg Côte Belle, vlakbij Serre Chevalier, had ik een perfect standpunt op een graat waar ik dus de tijd had om meerdere foto’s te maken als Claude deze paar honderd meter op volle snelheid naar beneden zou knallen. Het feit dat ik iets boven hem sta geeft de foto veel diepte. De snelheid en de manier van boarden is ook meteen duidelijk. En eigenlijk is zo’n foto op afstand ook makkelijker. Scherpte is eenvoudiger, en je hebt de tijd om op het perfecte moment te wachten ondanks een snel bewegend onderwerp. Wat heb ik een zin om deze helling weer te skiën bij het zien van deze foto.


Brandpuntafstand: 16 mm aps-c
Diafragma: f/11
Sluitertijd: 1/1600

Tijdens de wintersport is het soms ook slecht weer. Storm, kou en rotweer horen er soms ook bij. Zeker wind is vaak een spelbreker. Het zorgt voor lawinegevaar en bovendien is het ook nog eens zeer onaangenaam. Het lukt lang niet altijd om dit lekker op de foto te krijgen. Blauwe lippen en een ijspegel in de baard zijn weinig dynamisch. Een windstoot die ijskristallen wegblaast is dat wel.  Het was onaangenaam op dit graatje boven het skigebied van Abries. Eigenlijk wilde ik zo snel mogelijk klaar zijn om te gaan skiën, en mijn handen niet uit mijn handschoenen halen voor deze foto. Maar toch heb ik het gedaan. Dat ik daarna nog zeker zo’n 10 minuten bezig ben geweest om mijn lens weer schoon en droog te krijgen is ook niet erg na het maken van zo’n foto.

Brandpuntafstand: 25 mm aps-c
Diafragma: f/8
Sluitertijd: 1/800

Pierre is altijd gemotiveerd en probeert alles. Van eerste tot de laatste lift en het liefst daarna nog met de toerskivellen omhoog. Dat is Pierre. Elk weekend komt hij over vanuit Aix en Provence naar de Alpen om te skiën. Hij zoekt de poeder op. Het liefst de mooiste lijnen, hij zoekt mooie rotsen om af te springen of lijnen met ‘pillows’ om doorheen te raggen. Dus als ik iets zie waar gesprongen kan worden vraag ik graag Pierre.  Ik kan op hem aan dus ik durf onder hem te staan. Dat levert dit soort plaatjes op.  En dankzij de felle kleuren van zijn kleding vind ik de grijzige lucht en de wittige achtergrond zelfs een plus. Bijna alsof ik de foto zwartwit heb gemaakt in photoshop met uitzondering van Pierre. Zo zie je: ook met slecht kunnen foto’s geweldig zijn.

Brandpuntafstand: 40 mm full-frame
Diafragma: f/8
Sluitertijd: 1/1200

Niet alles hoeft extreem, of keihard te zijn. Vorig jaar was dat voor Sandra ook niet mogelijk. Met onze dochter Lisa in haar buik deed Sandra het rustig aan op de ski’s. Maar een winter zonder skiën is niet mogelijk voor Sandra. Een winter zonder poeder ook niet. Deze foto is op de piste genomen.  Waarop net zo’n 20 centimeter verse sneeuw lag. Heerlijk rustig cruisen in zeer zachte sneeuw. In droomcondities. Een droom voor veel wintersporters, en voor mij een foto om bij weg te dromen. Maar misschien ben ik in dit geval niet geheel objectief?

Brandpuntafstand: 24 mm full-frame
Diafragma: f/8
Sluitertijd: 1/2000

Ken je dat gevoel? Je kijkt om je heen en je ziet alleen maar bergen, pistes waar je vanaf wilt skiën en een azuurblauwe lucht boven je? Het heerlijke gevoel van de wintersport. Je laat je gewoon over de piste of door de poeder glijden, en dat is op dat moment even voldoende. Dit is voor mij het gevoel dat uit deze foto komt. Na een mooie off-piste afdaling met veel verse sneeuw glijden we terug naar het skigebied. Helemaal blij, helemaal gelukkig. Kortom, het gevoel dat zo onlosmakelijk bij wintersport hoort. Een foto die bijna per ongeluk is genomen. Maar waar voor mij misschien wel meer kracht in zit dan in een poederfoto of een harde carveplaat.

Brandpuntafstand: 45 m full-frame
Diafragma: f/11
Sluitertijd: 1/1000

Na een hele ochtend knallen zag ik, tijdens wat de laatste run moest zijn, een klein muurtje waar volgens mij een prima foto mogelijk zou zijn. Natuurlijk kreeg ik mijn maatjes zo gek om nog een keer mee omhoog te gaan. Vanaf boven was de muur echter lastig te zien. Dus om er te komen gleed ik langzaam naar beneden. Eenmaal onder de muur was er nog een ander probleem. Ik kon op geen enkele manier weten wanneer Raphael door de sneeuw heen zou snijden en ik de foto zou moeten maken. Dus ik zorgde ervoor dat alles instellingen goed stonden, en met mijn vinger zat ik klaar op de ontspanknop. Ik hoorde Raphael hoger op de berg aftellen. Daarna niets…. En opeens knalde hij (perfect) door de sneeuw. In een seconde drukte mijn camera zo’n 14 foto’s af. Een mooie zon, een wit landschap, een grote poederwolk. Opeens leek deze foto een fluitje van een cent.

Brandpuntafstand: 24 mm full-frame
Diafragma: f7.1
Sluitertijd: 1/1250

Als fotograaf loont het soms op in een hele andere heling te staan dan waar het onderwerp zich bevindt. Dat betekent soms dat je niet mee kunt skiën in de mooiste lijnen. Terwijl een groepje vrienden een mooie poederhelling opliepen met hun toerski's zat ik rustig op een steen in de zon te wachten. Waarom? Omdat ik vanaf die steen een geweldig uitzicht had op de helling die geskied zou gaan worden. Na een half uurtje waren de mannen boven en klaar om af te dalen. Dit zijn erg makkelijke foto's. Je bekijkt wat het mooiste plaatje is en je drukt af. Je hoeft niet in een seconde 14 keer af te drukken om zeker te zijn van een goede plaat zoals close-up actie foto's. Zeker als er met grote lange bochten wordt geskied. Maar laat dat maar aan de jonge berggids Benjamin Gerard Grosso over.

Brandpuntafstand: 200 mm full-frame
Diafragma: f6.3
Sluitertijd: 1/1600