Knallen in Montafon

Door Manon

Donderdagochtend, zeven uur. Mijn ogen zitten nog vol met slaap, maar ik heb slechts een klein kwartiertje om echt wakker te worden, voordat we op volle snelheid van de eerste zwarte piste af moeten.

De ultieme kick
Vandaag heb ik mij met zes vrienden ingeschreven voor de “Geschwindigkeitsrausch” in het skigebied Montafon. Dit houdt in dat wij onder begeleiding van twee gidsen met een groep van ongeveer twintig man zo snel mogelijk van de ene kant (Gaschurn) naar de andere kant van het gebied (Schruns) racen over vers geprepareerde pistes. Dit alles nog voordat de liften open gaan voor het 'gewone' publiek. Deze tocht wordt op de site aangeprezen als de ultieme kick voor de gevorderde skiër dus ik kan niet wachten om te beginnen. Nog voordat de zon de kans heeft gehad om het buiten iets op te warmen sta ik al met een licht verhoogde hartslag naast mijn bed. Zachtjes ontbijten, want niet iedereen van onze vriendengroep durft het aan om vandaag binnen twee uur 36 kilometer (8000 hoogtemeters!) af te leggen - het blijkt een voorbode van een afvalrace.

Door, door, door
De cabinelift (Versettla Bahn) wordt speciaal voor ons in gang gezet. Het personeel heeft blijkbaar minder moeite met het vroege opstaan dan ik, onze cabine is aangekleed met een lekker schapenvachtje en op het tussenstation staat er iemand klaar met een vers kopje kruidenthee. Het is stilte voor de storm... Toevallig zit ik in de laatste cabine en als we eenmaal boven komen zijn de anderen al druk bezig met hun warming up. Het is al snel duidelijk: vandaag wordt er op niemand gewacht! Twee van mijn vrienden waren al wat zenuwachtig voor de tocht omdat ze nog niet heel lang op de ski’s staan, en dit helpt natuurlijk niet mee. Snel de schoenen dicht en de stokken om, want onze gids is klaar om te gaan. Eerst een stukje rood om daarna gelijk één van de zogenaamde 'Schorpioen'-zwarte pistes te pakken naar de volgende lift. Ik ben blij dat ik net mijn kanten heb geslepen, want op dit tijdstip is de sneeuw echt kei-hard.

Gelukkig kan ik onze gids bijhouden, maar dat geldt helaas niet voor iedereen. Voor de twee die zich aan het begin al zorgen maakten, is deze Schorpioen al meteen een echte killer - ik zie onze gids (een gepensioneerde wedstrijdskiër) behoorlijk on-subtiel zijn ongenoegen kenbaar maken, als hij mijn vrienden rutschend ziet afdalen. Bovenaan de volgende lift laat ik onze ‘Hermann Maier’ even voor wat hij is voor crisisoverleg met de achterblijvers: zij hebben al door dat het tempo wellicht te hoog ligt en besluiten het iets rustiger aan te doen.

In de achtervolging dus! Als een ware detective volg ik, samen met nog twee van mijn groep, de sporen om bij de volgende werkende lift uit te komen en gelukkig zit ‘der Hermann’ maar vijf stoeltjes voor mij. Zodra zijn beugel open gaat - bedenk de piepjes er zelf bij - stuift hij weg voor de eerste dalafdaling richting St. Gallenkirch. Het laatste stuk van deze piste is een pad dus een mooie gelegenheid om zo efficiënt mogelijk de bochten door te carven. Ik ga er zo in op dat ik niet merk dat een vriendin de verkeerde afslag pakt. Zij strandt aan de verkeerde kant van St. Gallenkirch en moet wachten op de eerste bus - die op dit vroege tijdstip natuurlijk niet zo vaak rijdt - om haar weg te vervolgen.

…. toen waren er nog twee
Ondertussen neem ik de Grasjochbahn omhoog voor het huzarenstukje van vandaag, een 12 kilometer lange wereldbeker afdaling. Wat een ongelofelijke ervaring! De piste ligt er compleet verlaten en perfect geprepareerd bij. Stukken waar je normaal moet slalommen tussen mede wintersporters kunnen nu op volle snelheid genomen worden, zonder dat je je zorgen hoeft te maken over rare bulten of beginnende skiërs op de piste. Voordat ik de skitunnel in ga is er een steile rode afdaling, die we op volle snelheid nemen. Als een ware Formule1 coureur stuur ik de ideale lijn door de bochten, wat is dit gaaf!

Non-stop vervolg ik de afdaling en met compleet verzuurde benen zie ik het breeduit lachende gezicht van onze gids onderaan de Hochjoch Bahn. De groep van twintig is gehalveerd en van mijn vijf vrienden is er nog maar eentje over.

Eindelijk mogen de schoenen wat losser en terwijl ik in de lift richting het Kapellrestaurant contact leg met de achterblijvers blijkt dat iedereen even enthousiast is.

Een welverdiend ontbijt
Aangekomen in het restaurant staat er een uitgebreid ontbijt voor ons klaar: gebakken eieren, vers fruit, yoghurt, muesli en heerlijke sapjes en koffie. Kortom alles wat nodig is om bij te komen van de tocht en op te laden voor nog een hele dag skiën, want het is natuurlijk pas negen uur. Tijdens het ontbijt wordt onze groep weer compleet en iedereen heeft het over een onvergetelijke ervaring. De stoere verhalen zijn niet uit de lucht… Het is duidelijk: over deze tocht wordt nog lang nagepraat!