Weinig sneeuw maar een nieuwe baan!

Door Ruud

We reden stapvoets de grens tussen Polen en Tsjechië over. Altijd weer licht spannend: houden ze je aan of krijg je zo’n nonchalant handgebaar dat “rij maar door” betekent? Niet zo spannend als toen we het jaar daarvoor op precies de zelfde plek in de file stonden en mijn oudste doodleuk zei dat hij zijn ID-kaart vergeten was, maar toch: ik heb al gezien dat ze mensen aanhielden en ze de hele auto lieten uitpakken. Ik moest er niet aan denken! Drie kinderen op de achterbank en de kofferbak en dakkoffer stampvol troep.

Maar we zien er blijkbaar heel betrouwbaar uit: ons valt het handgebaar ten deel. We zijn opgelucht, maar de spanning is nog niet uit de auto. In tegenstelling tot de vorige twee jaar, toen we altijd bakken sneeuw hadden in Tsjechië, zijn we nu in bange afwachting van hoe het skigebied er bij ligt. De webcam toonde moedig besneeuwde pistes, maar kon de slechte sneeuwsituatie ook niet helemaal verbergen, Het was in heel Europa te warm geweest en neerslag was er al een tijd niet geweest. We zaten te duimen en  te speuren naar de eerste sneeuw.

We waren het bord Welkom in Tsjechië nog niet voorbij en mijn dochter had net fijntjes opgemerkt dat er nog geen sneeuw te zien was terwijl we anders altijd al sneeuw zagen op deze plek (vervelend kind!) of ik reed in een politiefuik. Nog maar twee bochten gereden op Tsjechisch grondgebied.

Erop vertrouwend dat het een routinecontrole betrof, draaide ik mijn raampje open. Op vrij barse toon werd me echter verteld dat ik in overtreding was: of ik niet wist dat het sinds 1 januari verplicht was met licht aan te rijden? Nou, nee dus.

Bromsnor één liep eens rond de auto, terwijl bromsnor twee zijn bonnenboekje trok. Ik moest contant betalen. “Ja, ja…”dacht ik, maar ik slikte het wijselijk in. “Die gaat zijn zakken vullen”, zei mijn vrouw venijnig, terwijl ze de agent haar allerliefste glimlach toonde. “Stil nou, zei mijn oudste. “Straks verstaat hij Nederlands”. De diender schreef ingespannen de gegevens uit mijn paspoort over, maar uiteindelijk was hij klaar. Omgerekend ging me dit geintje vijftien euro kosten. Nou, dat was te overzien. Ik betaalde, stak het bonnetje in mijn portemonnee en deed mijn lichten aan.

De vakantie verliep verder zonder incidenten. Maar ook zonder sneeuw. Er bleek wel wat sneeuw te liggen op de piste, maar het hield niet over. Aan het eind van de week ging het wel wat sneeuwen, maar dat was merendeels natte troep. Dat we vernamen dat het in de Alpenlanden regende tot op grote hoogten, verzachtte de pijn enigszins. We skieden een paar dagen maar vertrokken een dag eerder naar huis. Daar deed ik een kleine ontdekking toen ik voor het eerst de Tsjechische bekeuring eens goed bekeek. Die agent had er bij het overschrijven van mijn paspoort maar een slag naar geslagen, niet goed begrijpend welk gegeven nou waar moest worden ingevuld. Bij “beroep” prijkte op de bon namelijk trots “Burgemeester Zaanstad”.