Je eigen kinderen zien skIën

Door Roel

Op wintersport kun je genieten van de sneeuw, de natuur en het actief bezig zijn. Maar sinds twee jaar is daar bij mij iets moois bijgekomen. Namelijk mijn eigen kinderen zien skiën.

Twee types
Zelf heb ik het skiën in Oostenrijk geleerd. Sterker nog, sinds mijn achtste is wintersport voor mij onlosmakelijk verbonden met dat land. Niet vreemd dus dat ik twee jaar geleden, toen mijn oudste 4 jaar werd, naar Oostenrijk ben gegaan. Naar Viehhofen, bij Saalbach-Hinterglemm. Gezellig in een chaletje, opa en oma erbij en hopen dat Maud het skiën net zo geweldig zou vinden als ik.

Van zoon Nils wist ik wel dat hij 'rausen' in de sneeuw leuk zou vinden. Als het maar hard en ruig gaat, waarschijnlijk geboren dus voor de wintersport. Maar hij was pas 2 en hoewel fysiek uit de kluiten gewassen, te jong voor het skiklasje. Maud was oud genoeg maar een meisje-meisje. Liever knutselen dan buiten, je kent het wel. Wat nu als ze er geen bal aan zou vinden? Dan had ik een probleem.

Dochterlief: voorzichtig maar doorzetter
Maar ze ging op skiles, bij leraar Jos. De oefenwei lag beneden in het dal en in januari betekende dat schaduw, bijna de hele dag. IJs- en ijskoud was het, bij de start om 10.00 uur vroor het regelmatig meer dan 15 graden. Maar klagen deed ze niet, er werd zelfs met geen woord over gerept dus ging ik daar zéker niet over beginnen. Het skiën ging beetje bij beetje beter en Maud had plezier. Dat was het belangrijkste. Ze had alleen één probleem, ze kon op de voorlaatste dag nog steeds geen goede bochtjes maken. Ze hing veel te ver achterover.

Zou het goedkomen?
Enigszins bezorgd bracht ik haar 's ochtends voor de laatste keer naar de oefenwei. Het is voor niemand leuk als laatste te eindigen en zeker niet als je geen bochten kunt maken. Toen ik 's middags terugkwam nam ik dus zonder hoge verwachtingen positie in onderaan de 'wedstrijdhelling'. Ze was als laatste aan de beurt en na het startsignaal kwam er langzaam beweging boven op de helling. Met een stok horizontaal voor haar uithoudend kwam ze naar beneden. En ze maakte bochtjes! Ze ging langzaam maar netjes langs de poortjes, ik kon mijn ogen niet geloven! En onder luid gejuich ook van mijzelf kwam ze over de finish! Zelden in mijn leven heb ik me zó trots gevoeld als toen. Ik kijk het filmpje dat ik ervan maakte nog steeds met veel plezier terug.

Er kwam nog een verrassing. Omdat het groepje inmiddels zo was uitgedund, enkele kinderen gingen eerder naar huis, had ze nog een podiumplaats óók! Apetrots stond ze met haar medaille op plaats drie! Wat een afsluiting.

advertentie

Zoonlief: snel maar naïef
Terwijl Maud haar lessen dat eerste jaar braaf volgde was Nils met hele andere dingen bezig.  Die had meer oog voor de 'dieren' in de oefenwei en speelde gewoon lekker in de sneeuw. Hij vond het geweldig. We hebben hem wel even op de ski's gehad maar dat werd één grote grap. Toch maar een jaartje wachten.

Hoe anders was het vorig seizoen. Fysiek was hij al zover, en nu hij 3 jaar was had het ook zijn interesse. Nils wilde van die berg af, punt. Opnieuw was Oostenrijk de plaats van bestemming, en omdat ik er een hobby aan heb mij tot in den treure te verdiepen in wintersportbestemmingen die niet te klein, niet te druk, én boekbaar zijn in de krokus viel de keuze op Sankt Michael im Lungau. Ik heb er geen spijt van. Ver weg van het massatoerisme heeft mijn zoon het skiën geleerd in een onbekend maar mooi skigebied, Grosseck-Speiereck.

Niks geen oefenwei in het dorp, hij mocht meteen met ons in de grote gondel naar boven. Dat vond ie geweldig. Rondom de Peter Baueralm, zo'n gezellige Oostenrijkse almhut, lagen de oefenpistes. Tegen het grotere skigebied aan, in de zon maar met genoeg bomen in geval van slecht zicht.

“"De uitdaging die hij nodig had"”

Opvallend genoeg was er in dit skigebied een hele delegatie Nederlandstalige skileraren. Nils kwam bij Anne in de groep, Maud zat in het 'gevorderden' klasje bij een Oostenrijkse skilerares. Het terrein boven op die berg maakte dat hij meteen wat uitdagender les kreeg dan Maud het jaar ervoor. En dat was precies wat bij hem paste. Niet elke keer dezelfde baan omlaag, nee lekker variëren links en rechts langs bospartijen. Er was zelfs een heksenbos met paadjes tussen de bomen waar ze poppen aan hadden gehangen. Anne maakte er een echt avontuur van.

En vervolgens de sleeplift in. Het waren willekeurige toeristen die de kinderen tussen de benen mee naar boven namen. Het is de normaalste zaak van de wereld in Sankt Michael.

Ik stond hem natuurlijk regelmatig van een afstandje te bekijken en dat zijn de mooiste momenten, vooral als hij je niet ziet. Hij deed zijn ding, hij vond het geweldig, en wij dus ook.  En af en toe kwam Maud luid zwaaiend voorbij met háár skiklasje. Genieten.

Het genot van samen skiën
Op de laatste dag was er weer 'wedstrijdskiën'. Maud stond intussen ook een stuk zekerder op de ski's, dus die kwam rustig maar zelfverzekerd netjes tussen de poortjes over de finish. "Sauber!" zoals een Oostenrijker naast me zei.

Toen mocht Nils. Het verbaast me hoe iemands ware ik zelfs bij zo'n skiwedstrijd naar boven komt. Hij sloeg het derde poortje over, en het vierde en zesde ook. "Waarom bochten maken als het ook rechtdoor kan", riep de Oostenrijkse speaker om. Ja dat is Nils. Goed kunnen, maar waarom zou je als het makkelijk (harder) kan? Daar ligt voor mij dus nog een leuke uitdaging, al is het alleen voor mijn eigen gemoedsrust.

Het laatste dagdeel hebben we samen geskied. Onbeschrijflijk. Wat een magisch gevoel is dat om met allebei je kinderen voor het eerst een lange blauwe piste te doen! Dit jaar gaan ze samen in de skiklas. Omdat we deze zomer nog een paar keer in Landgraaf geoefend hebben is Nils het skiniveau van Maud zo ver genaderd dat dat geen probleem meer is. Ze vinden het nog leuker ook. En nu gaat de reis naar Dienten am Hochkönig, de volgende strategische keuze. In Oostenrijk natuurlijk!