La Grave, het meest bijzondere skigebied in de Alpen

Door Rogier

Mag een skigebied zonder pistes wel een skigebied heten? Deze vraag kun je jezelf stellen bij La Grave. Dit gebied heeft geen echte pistes. Voor de vorm liggen er twee blauwe pistes op de gletsjer, maar daar zie je nooit iemand op. Bijna vijftig euro betalen om op die twee geprepareerde banen te skiën of boarden gaat ook wat ver. Nee, La Grave is één berg, één lift maar vooral heel veel off-piste. Dit gebied is niet voor iedereen. Lang niet elke wintersporter zal gelukkig worden van dit gebied, maar wintersporters die van off-piste houden zullen hun hart snel verliezen aan dit bijzondere en beroemde gebied.

Een seizoen is voor mij niet compleet als ik niet een keer in La Grave heb geskied. Het is dan ook een bijzonder station. Het is een mythisch station. Het gemiddelde ski en board niveau ligt hier extreem hoog. Veel ‘vakantieskiërs’ of ‘boarders’ worden er op hun dikke ski’s keihard uitgeskied door de lokale pensionados op 2 meter lange en dunne old-school ski’s. La Grave is in dat opzicht echt een no-nonsense gebied. Hier kan niemand zich verschuilen achter mooi materiaal. Maar het allerbelangrijkste in dit gebied is het plezier in het skiën of boarden. Ongeacht de condities. Na een verse dump zijn de condities het allerbest. Maar als het een tijdje niet meer gesneeuwd heeft dan ‘leer je er skiën’ (of boarden). Zo denken de locals tenminste over het skiën in slechte sneeuw. Een gebied dat liefde voor het wintersporter uitstraalt, altijd en vol overgave. Of je nou door de buckels skiet, in de poeder of op wind-pack. La Grave is genieten.

Een dag in La Grave
Het had al bijna 24 uur gesneeuwd. De weersverwachting had zich ging de mist in. De verwachte 10 centimeter werd bijna 50 centimeter. Het soort verkijken waar ik wel van houd! Een meerdaagse toerskitocht hadden we maar op de lange baan geschoven. Teveel verse sneeuw en te onduidelijke condities met betrekking tot het lawinegevaar. Maar we besloten dat een dagje La Grave wel eens een goede keuze zou kunnen zijn. Even een telefoontje naar wat lokale vrienden aldaar en de beslissing was gemaakt. Wij zouden gaan poederen in La Grave.

8:00 uur ‘s ochtends
Het is 8:00 uur ‘s ochtends als we de parkeerplaats oprijden. Een mooie laag sneeuw knispert onder onze winterbanden. We zijn één van de eersten op de parkeerplaats. Terwijl wij onze gordels uitklikken, onze skischoenen aantrekken en de ski’s en snowboard uit de auto pakken, komen er steeds meer skiërs en boarders aangelopen. Toerskiërs met dunne ski’s en lichte schoenen. Freeriders volgehangen met gopro’s en bebaarde ‘ski-bumps’ waarvan de kleren met duct tape aan elkaar hangt. Iedereen stond gemoedelijk in de rij. Alhoewel er in La Grave wel zeker poederstress heerst, gaat alles met een lach en is iedereen vriendelijk. In de rij voor de oude cabinelift gaat het gesprek al snel over de mooiste poederdag van het jaar, en hoeveel zin we allemaal hebben om van vandaag weer een superdag te maken. Als ik even niet oplet dringt de lokale hond voor. Hij vindt een weg door de rij. Hij springt de eerste cabine in, klaar voor zijn afdaling.

advertentie
X-Bionic onderkleding» meer informatie

9:30 uur
Met een overstap naar het tweede deel van de lift komen we om ongeveer half tien op 3200 meter uit. Vanuit de lift hadden wij gezien dat de beroemde Trifide couloirs nog ongespoord zijn gebleven. Deze smalle kloven tussen steile rotswanden laten elke gevorderde off-piste skiër of wintersporter dromen. We bespreken met z’n vieren de lawinesituatie en besluiten dat we het zullen proberen. Vol plezier knallen we achter elkaar aan. Op ski’s, telemark en snowboard vliegen we door de poeder. Bij de entree van de Trifide couloirs is het meteen duidelijk dat we in La Grave zitten. Een niet ongevaarlijk traverse boven een steil couloir brengt ons in het helling die we willen skiën. Stenen liggen niet ver onder de sneeuw en een val zal hier naar alle waarschijnlijkheid dodelijk zijn. Eén voor één traverseren we over dit gevaarlijke stuk. Als we allemaal veilig staan gaat de snowboarder Claude als eerste het couloir in. Op zijn snowboard knalt hij beheerst maar krachtig en vooral heel erg snel door het couloir. Halverwege heeft hij een veilig punt waar hij ons kan zien.

Eén voor één knallen we door de ongespoorde poeder. Genieten. Ik besluit mijn camera te pakken. Want het gebeurt niet elke dag dat we de eerste sporen kunnen leggen in een van de klassieke afdalingen van La Grave.

In lange halen skiën we door het couloir. De verse sneeuw maakt het makkelijk en aangenaam. We genieten met volle teugen. Ook de lagere hellingen zijn een waar genot. Vanuit het hooggebergte knallen we zo de bossen in om naar P1 af te dalen. Dit is het eerste tussenstation van de cabinelift. We skiën niet helemaal naar La Grave want de hogere voorjaarstemperaturen laten zich voelen en de sneeuw is het beste tot aan dit middenstation. Voldaan klikken we onze ski’s uit als we bij de ijzeren installatie van P1 aankomen. Een paar high-fives en we lopen naar de lift toe.

11:00 uur
Het is elf uur als we weer boven zijn. De gletsjer is nog niet geopend. Dus we besluiten nog een keer meteen af te dalen. Dit keer kiezen we voor een ander beroemd couloir, Le Banane boven het Puy Vachier meer. Al in de hellingen ernaartoe is het duidelijk dat ook aan deze kant van het gebied de sneeuw fantastisch goed is! Ook hier zijn we de eersten in het couloir. Wat een geluk! We duiken het mooie couloir in. Natuurlijk één voor één. Ik gebruik de smoes dat ik als fotograaf wel als eerste moet. Knarsetandend geven mijn vrienden mij het recht om als eerste te kunnen genieten van dit leuke couloir boven het mooie dichtgevroren meer.

Tussen de oranje rotsen en de ijspegels knallen we naar beneden. Hierna spelen we wat tussen de boompjes en de enorme buckels die tot P1 voeren. Een beetje gevoel met buckels moet je wel hebben in La Grave.

12:00 uur
De mooie afdaling van het Trifide couloir smaakte naar meer. Openlijk vragen we ons af of een van de ‘hoofdprijzen’ niet mogelijk zou zijn. De Pan de Rideau. Een steile muur met daaronder een fantastisch mooie gletsjer. Deze ligt net naast de Trifide couloirs. De ‘Pan’ is zeer uitdagend terrein. Omdat sinds enkele seizoenen één van de sleepliften op de gletsjer niet meer werkt moet je tegenwoordig voor de Pan de Rideau een behoorlijk stuk lopen. Door de diepe sneeuw klimmen we omhoog naar de smalle brêche (col) die de opening vormt om in de Pan de Rideau te komen. De eerste 20 meter van de afdaling zijn het gevaarlijkst. Dit is namelijk de Traverse over het Y couloir. Al jaren is dit extreem steile couloir niet meer geskied. Eén van de laatste afdalingen van dit couloir is door een hond van een gids gedaan.

We traverseren zonder problemen over deze helling heen. Het feit dat er verse sneeuw ligt maakt deze traverse prettiger. Eenmaal in de wand van de Pan de Rideau mogen de remmen los! We knallen naar beneden, in volle vaart. De steilte, de sneeuw, de open wand: alles komt samen. In flinke bochten knallen we daarna tussen de gletsjerspleten en brokken ijs door. Voordat we het weten staan we weer in de klassieke Vallons afdaling. We kijken vol ontzag naar de gletsjer waar we net vanaf zijn gekomen. Helemaal gelukkig laten we ons terug glijden naar P1.

13:00 uur
We eten als een groepje kinderen op schoolreis onze lunch in de lift. Het lunchen in Refuge Chancel is trouwens heel erg de moeite waard. Maar op een dag als vandaag willen wij er alles uithalen. Eenmaal boven blijkt de gletsjer geopend. Dus besluiten we enkele runs te maken op de hoogste hellingen. Naast de blauwe pistes ligt mooi sterk vergletsjerd terrein. Tussen spleten en ijsblokken zijn, als je de weg kent, erg mooie tochten te maken. Het gevaar schuilt hier in een heel klein hoekje dus er is hier alleen maar veilig te skiën zolang je touw, gordel, takelmateriaal mee hebt. Maar nog belangrijker is de kennis om deze spullen te gebruiken, en gletsjerspleten te ontwijken. Voorzichtig aan is hier het devies. Na verschillende runs gemaakt te hebben besloten we de Girose gletsjer af te skiën richting de Chancel vallei. De Girose gletsjer is een grote open vlakte waar je van lange bochten kunt genieten. Maar ook hier is het oppassen voor gletsjerspleten. Het skiën is er heel erg mooi! Gezamenlijk knallen we van deze wand af. Lange sporen van opstuivende poeder blijven achter ons hangen. Eenmaal in de Chancel vallei brengt Claude, de snowboarder van de groep, ons in de ‘geheime tuin’: Een verstopte helling waar inderdaad nog geen enkel spoor ligt. Genieten.

15:30 uur
De klok voor de laatste run heeft geslagen. Onze benen voelen ook wat zwaar aan na een dag knallen in La Grave. We besluiten de laatste run te doen door de klassieke vallon vallei. Zo skiën we voor de derde keer vandaag echt onder de koningin Meije door. Onze sporen staan nog steeds trots in en onder de Pan de Rideau. De Trifide couloirs zijn al flink afgeskied en de Vallons zelf zijn ook flink afgekrast. Dat kan ons echter weinig deren. We skiën dan rustig terug naar de bewoonde wereld. Naar het mooie dorpje van La Grave. Langzaam glijden we weg uit de wereld van het hooggebergte. Door wat grassige weilanden waar de sneeuw op deze aprildag is weggesmolten komen we net onder La Grave uit. Een trap brengt ons terug op de parkeerplaats. Er rest ons niets anders dan een biertje te drinken op het terras en te praten over deze fantastische dag in La Grave.
Weer zo’n typische La Grave dag.

Voor wie
La Grave is het gebied voor gevorderde tot zeer gevorderde off-piste wintersporters. De twee klassieke La Grave afdalingen, de Chancel route en de ‘Vallons’ zijn nergens extreem. Maar off-piste ‘zwarte piste steilte’ kunnen skiën is vereist om deze afdalingen lekker te kunnen skiën of boarden en niet bang te zijn. Ook heb je lawine-, sneeuw- en off-piste kennis nodig om gevaren te kunnen inschatten. Want La Grave is gewoon off-piste. Lawines kunnen hier zeker voorkomen en flinke valpartijen over rotsen, bevroren watervallen en zeer steile hellingen zijn mogelijk. Gevaarlijke situaties worden niet aangegeven. Als je wel het niveau maar niet de kennis hebt, ga dan met een gids op stap. Een goede berggids kan je veilig over de hellingen van La Grave loodsen. De lokale gids Martijn Schell is een ware kenner in dit gebied.