Mooiste ski-tocht ooit?

Door Rogier

‘s Winters sta ik bijna dagelijks op de ski’s. In skigebieden, in off-piste terrein en al toerskiend. Op bijna al mijn tochten kijk ik met veel plezier terug. Toch is er een tocht die er met kop en schouders boven uit steekt. Een skitocht door natuurlijk gevormde grotten en tunnels. Een korte beschrijving en mijn foto’s...

Mailtje
Twee jaar geleden kreeg ik een mailtje van een goede vriend van mij. In dat mailtje toonde hij foto’s van de Chourum Olympique in het Devoluy gebergte in Frankrijk. Door de Grand Ferrand een van de hoogste bergen van het Devoluy gebergte lopen twee grotten/tunnels die zich ‘s winters langzaam vullen met sneeuw en ijs. Als de condities goed zijn is het mogelijk om door deze verticale tunnels omhoog te klimmen om er daarna weer door naar beneden te skiën.

Door het dolle heen
Ik was meteen door het dolle heen. Dus besloten wij direct afspraak te maken om die tocht gezamenlijk te skiën. Mijn ski- en levenspartner Sandra zorgde ook meteen voor een vrije dag, want dit wilde ze ook niet missen, zodat we zo snel mogelijk richting Devoluy konden afreizen. Want zo’n wand is toch wel heel bijzonder. De tunnels worden regelmatig beklommen door alpinisten die dan soms via de andere eenvoudigere zijde afdalen. Maar voor ons was het doel om door dezelfde lijn af te dalen, iets wat tot onze afdaling slechts een handvol keren was gedaan. En nog nooit door een vrouw.

De klim 
Toen we aan de klom begonnen waren we helemaal opgewonden. We wisten alle drie nauwelijks wat ons te wachten stond. De ‘aanloop’ richting berg was dan ook zo voorbij Onze toerski’s gingen op de rug, en klimmend met onze ijsbijlen en stijgijzers klommen wedoor de steile helling omhoog. Al in de eerste tunnel klommen wij in een trance omhoog, het invallende licht zorgde voor een hele bijzondere ambiance. De meters vlogen onder ons door. Eenmaal boven deze tunnel werd het meteen duidelijk hoe absurd onze skiroute wel niet was. Op de weg terug zouden recht op een groot gat in de wand skiën: heel apart!

Net boven de eerste tunnel, wat een voorrecht dat we dit mee mogen maken!
De mooie meters vlak voor de top!
“Vallen is verboden, want een val is zeker dodelijk”
In de klim, die dankzij het fantastische landschap veel korter leek
Op de top! Met de Vercors, de Ecrins en de Devoluy op de achtergrond
“Het lijkt alsof tussen de benen van een reus door skiën”
Bij de ingang van de tweede tunnel
Erg steil skiën, en vallen is verboden
De eerste extyreem steile meters vlak boven een enorme rotswand
Heel bijzonder die tunnels

Benen van een reus
De tweede ‘tunnel’ was zo mogelijk nog mooier dan de eerste. De tweede tunnel eindigde namelijk onder drie enorme pijlers van rots. Alsof we onder drie enorme benen door klommen. Te snel stonden wij op de top van de berg. Vlot maakten we ons klaar voor de afdaling. Een lichte spanning maakte zich van ons meester, want een val zou zeker dodelijk zijn. De eerste bochten waren extreem steil, rond de 50-55 graden, met daaronder een enorme rotswand.

Erin
​Maar zoals altijd: toen we eenmaal aan het skiën waren viel de spanning van ons af. Vol overgave begonnen we aan de afdaling. Gesprongen bochten door het steile deel, voorzichtig manoeuvrerend langs waterijs en harder skiënd waar de sneeuw goed was. Te snel stonden weer onder wand. Eenmaal uit de tunnels leek de wand weer direct onskibaar. In een vlaag van euforie skieden we naar beneden, wetend dat dit soort afdalingen niet voor het oprapen liggen...

De laatste meters door de tunnel