De eerste keer

Door Rogier

Vanaf het moment dat de sneeuwverwachtingskaart op de website kleurtjes krijgt, word ik ongeduldig. De sneeuw zit in de lucht en als de sneeuw in de lucht zit wil ik skiën. Afgelopen jaren skiede ik bijna altijd al in oktober, een enkele keer begin november. Let wel: dit was telkens op de toerski’s want de skigebieden (muv de gletsjers) openen vaak pas veel later. Vorig jaar had ik al meer dan 30 skidagen afgestreept voordat de skigebieden bij mij in de buurt openden. Ik droom nu al van de eerste afdalingen die ik dit jaar ga maken. Elk jaar is het toch iets bijzonders die eerste bochten. Een overzicht van de afgelopen 5 jaar.

2007

2007
In 2007 was het spannend. Ik weet dat nog dat ik begin november naar een lawine-clinic ging van de lokale bergredding en dat alle wintersport profi’s zoals gidsen en skileraren hem enorm knepen. Ze hadden nog nooit zo lang geen sneeuw gezien. De bergen waren inderdaad nog helemaal bruin of grijs en het ijs op de gletsjers was blauw of zwart. Geen vlok sneeuw te bekennen. Tot op het laatste moment leek er ook geen sneeuw aan te komen tot eind november. Maar opeens stond daar die dump op de kaart! En een dump was het. In de nacht van 21 november sneeuwde het als een gek. Op 2000 meter viel er bijna een meter sneeuw. Samen met mijn trouwe viervoeter Scratch en een goede vriend klommen we de pistes van Puy Saint Vincent omhoog om van de eerste poeder te genieten. Ons seizoen was, laat, begonnen!

2008

2008
2008 liet ons duidelijk minder in spanning. Op de valreep hadden we nog sneeuw in oktober. Op 31 oktober was het zover. Het kwam met bakken uit de lucht. Er was al meteen te skiën vanaf zo’n 1800 meter hoogte. De eerste week hadden we fantastische sneeuw. De sneeuw kwam voornamelijk uit het oosten dus op de grens van Italië en Frankrijk vonden we de beste sneeuw. Voor eind november had ik er al heel wat skidagen opzitten. Er was zoveel sneeuw gevallen dat we die eerste week al mooie steile lijnen konden skiën. Een herfst waar ik met heel veel plezier aan terug denk!

22 oktober 2009
“In 2009 leek het niet op te kunnen. Op 22 oktober was het wit tot aan mijn voordeur. Niemand was er klaar voor, zelfs de locals niet.”
2009

2009
In 2009 leek het niet op te kunnen. Op 22 oktober was het wit tot aan mijn voordeur. Niemand was er klaar voor, zelfs de locals niet. Die eerste dagen deden autoschadebedrijven goede zaken. Als een van de weinigen hadden wij de winterbanden al onder de auto liggen. Gelukkig maar. De eerste toerskitocht was leuk, maar viel eigenlijk tegen. Het was nog veel te warm. Alles smolt dan ook in no-time weg. De echte start van het seizoen bleek wat later te vallen. Op 9 november was het echt raak. Heerlijke poeder. Vanaf dat moment was er te skiën, en het werd een fantastisch seizoen, alweer.

2010

2010
Op 31 oktober 2010 was het meteen goed raak. De bomen waren geel, maar de sneeuw viel uit de lucht was of het midwinter was. Met tientallen centimeters tegelijk kwam het uit de lucht. Het was zo’n dump dat we zeker wisten dat deze het hele seizoen zou blijven liggen. Ondanks de warmte die volgde. Deze zorgde er zelfs voor dat de sneeuw daarna keihard opvroor. De onderlaag werd hierdoor keihard en verzekerde een lang seizoen. Poederdag na poederdag voordat het goed en wel december was.

2011

2011
25 oktober en het was raak! Midden in een enorme dump liepen we omhoog. IJskoude sneeuw. Er lag veel sneeuw maar toch raakten we af en toe de ‘bodem’ , dit omdat de sneeuw zo ontzettend licht was. Het was genieten met volle teugen van deze superpoeder. In de noordalpen was het nog triest gesteld terwijl  wij al door de poeder knalden. Maar die noordalpen namen later die winter flink revanche. Dus aan het eind van het verhaal was iedereen meer dan blij. Weer een ‘zeer vroeg seizoen’ als start. Genieten met volle teugen.

2012

2012
Er zat iets in de lucht, dat wisten we. Terwijl wij 4 uur in de auto zaten om naar een concert te gaan, checkte ik de weersverwachtingen. Er zou een enorme dump aankomen. 27 oktober, dus het werd ook tijd vond ik. We twijfelden of we die avond een hotelletje zouden pakken of weer terug rijden. Maar toen ik de laatste weerkaarten bekeek was de keuze snel gemaakt. Toen we om middernacht stomend de koude nacht inliepen pakte we de auto om terug naar huis te rijden. Gelukkig hadden we de winterbanden om. Net voordat we om 5:00 ‘s ochtends in bed doken checkte ik een nachtelijke webcam in een bij mij bekend dorpje. Er lag een enorme bak sneeuw. 5 uurtjes later zaten we in de auto. Elke meter meer naar het oosten lag er meer sneeuw. Eenmaal diep in de Queyras leek het diep winter. De lokale boeren keken triest, maar wij waren blij. Het was de diepste ‘eerste van het seizoen dag’ ooit.