Af van die klassieke stijl

Door Roel

Skiën doe ik vanaf mijn 8e. Bijna ieder jaar ging ik met m’n ouders op wintersport, en daarna met de vrienden. Ik kom op elke zwarte piste beneden maar skiles heb ik m’n hele leven maar drie dagen gevolgd. Op achtjarige leeftijd en dan ook nog eens in de klassieke stijl. Afgelopen jaar vond ik het daarom tijd om mijn techniek maar eens bij te schaven. Tijd om te leren carven!

Het begin: Peer Eind april begonnen Kristof en ik onder leiding van A-trainer Dieter Mertens in de skihal van het Belgische Peer met onze training. Je zou kunnen zeggen ‘waarom die kleine baan in Peer’, maar dat was niet erg. We begonnen namelijk weer bij nul. Nee sorry, we moesten van nul beginnen. Want die verouderde klassieke stijl moest er steevast uitgeramd worden. Zo had ik me die training niet voorgesteld. Al snel merkte ik hoe erg ik in dat patroon was vastgeroest. Dat had me alleen maar in de weg gezeten en zorgde op skivakantie vaak voor vermoeide benen. Het was dus broodnodig.

De maanden die we getraind hebben verliepen met hoge ups en en diepe downs. Er waren weken dat ik m’n ski’s het liefst het raam uitgooide, zo geërgerd was ik. Maar uiteindelijk hebben we flinke stappen kunnen zetten. In september maakten we in Peer onze laatste afdalingen, de before en after videobeelden spraken voor zich. Het werken was beloond. Al die donderdagavonden waren niet voor niks geweest.

De bergen in
​Tijd voor het echte werk. Eind oktober vertrokken Kristof en ik naar de Stubaier Gletscher voor een technische stage bij de Vlaamse organisatie Kriski. Met de instructies van Dieter vers in het geheugen gingen we aan de slag voor het verder volmaken van de carvetechniek. Van drie gediplomeerde skileraren zouden we achtereenvolgens ieder twee dagen les krijgen. Maar bij de laatste skileraar keken Kristof en ik elkaar enigszins vragend aan. Was dit skitraining?

“Maar bij de laatste skileraar keken Kristof en ik elkaar enigszins vragend aan. Was dit skitraining?”

Waar we tot op dat moment over basishouding, enkelflexie en parallelle assen spraken moest ik op de Stubaier Gletscher als een ober met één hand in de zij ‘cappuccino drinken’, in de bocht een citroen uitknijpen en ‘kajakken’ met skistokken. Dat was nog niet alles, we leerden correct ademen tijdens het skiën. Waren we daarvoor naar Oostenrijk gereden? We liepen voor gek. Ik snapte er niks van.

Herrie met Rogier
​Uit het niets dacht ik plots aan een discussie die ik eerder die herfst met Rogier had gehad. Ook hij gaf mij hele andere aanwijzingen dan Dieter. Dieter is A-trainer, die kan het weten. Dieter heeft gelijk! Rogier zet me alleen maar op het verkeerde been, zo dacht ik.

Toen ineens vielen de puzzelstukken op hun plek. Ze hadden allemaal gelijk! Zoals er meer wegen naar Rome leiden kun je op verschillende manieren leren skiën. Die gediplomeerde skileraren in Stubai probeerden me alleen maar te triggeren de juiste houding aan te nemen. Rogier ook. Bij de ene skiër slaat de ene methode beter aan, bij de ander de andere, maar ze zijn allemaal gericht op hetzelfde resultaat. Een goede skitechniek.

Dus als je op de piste ooit opdracht krijgt cappuccino te gaan zuipen, een peddel-oefening uit moet voeren of een olifant tussen je benen moet fantaseren - kortom als je je net begint af te vragen waar de verborgen camera hangt - geen nood, het dient allemaal voor dat ene hoger doel: beter skiën.